De Diagnose

Ik, een held is adembenemend

Wie: Theatergroep Smeedwerk
Wat: "Ik, een held" door Pieter van Dijk
Waar: Vestingpark Bredevoort
Wanneer: Donderdag 6 augustus 2026
Regie: Pieter van Dijk
Vormgeving: Berna Bonekamp
Muziek: Jesper Stam
Techniek: Walter en Angelica Bouwman

Nog te zien op:
7 en 8 augustus in Bredevoort
13, 14 en 15 augustus op Landfort in Megchelen
20, 21 en 22 augustus bij Kasteel Middachten in De Steeg

Vooraf
Het is twee jaar gelden dat Pieter van Dijk met zijn theatergroep Smeedwerk de Achterhoek verraste met zijn voorstelling "Ik, alleen".  Deze voorstelling over de persoon van Koning Willem I was de eerste van een drieluik dat Van Dijk van plan was te maken. En het moet gezegd, die voorstelling deed ook direct naar meer verlangen. Onalledaags als de voorstelling was in zijn onderwerpkeuze, verrassend in zijn speelstijl, en betoverend op de locaties waar hij gespeeld werd. Dat het twee jaar zou duren voor deel 2 te zien zou zijn, lag in de lijn der verwachtingen want Smeedwerk is een kleine stichting en de gelden te vinden om een dergelijke voorstelling te realiseren is nog een grotere uitdaging dan de voorstelling daadwerkelijk te realiseren. Maar eindelijk was het dan zover en de Achterhoek zat er klaar voor.

Voor theaterliefhebbers
De hele Achterhoek? Nee, daarvoor is het soort theater dat Smeedwerk maakt te volwassen. Je zult hier niet het publiek zien dat je ziet bij voorstellingen van het amateurtoneel of -musical. Smeedwerk maakt het soort theater dat het moet hebben van prachtige taal, een uitgekiende minimalistische vormgeving, subtiele humor en laag-over laag-over laag. Een publiek dat een avondlang aandachtig kan luisteren en kijken naar wat er niet gezegd wordt. Dat actief meedenkt en steeds denkt aan wat dat verhaal met henzelf heeft te maken. En zich juist daardoor vermaakt. Theaterliefhebbers dus. 

Professionals
Pieter van Dijk neemt zijn theater heel serieus. En betaalt dus zijn spelers. Opgeleide mensen met ervaring. En dat is te zien. Dat voel je meteen. Aan de sfeer, de transfomaties, de spierspanning, de stembeheersing. Dat daarnaast een groep jongeren uit de Amphion-school meespeelt die een theatertraining krijgen en voor het eerst in een dergelijke voorstelling mee mogen doen is een verrijking. Je weet dat het voor hen nieuw moet zijn en ongewoon. Maar de functie die Van Dijk hen geeft doet hen niet tekort en zij geven het verhaal met hun spel een extra dimensie.
In het decor, de meubels en de kleding herken je de hand van vormgeefster Berna Bonekamp die daarmee een duidelijke verbinding legt met het vorige stuk, zodat je ook echt het gevoel hebt dat we verder gaan waar we twee jaar geleden gebleven waren. Bij de opvolging van Willem I.

Willem II
Ik ben geen historicus en had op de HAVO ook geen geschiedenis in mijn pakket, dus eerlijk gezegd, ik weet niet veel van ons koningshuis. Gelukkig is veel basiskennis ook niet nodig om geraakt te worden door het stuk. Je krijgt in het programmaboekje de nodige informatie en het stuk heeft maar een paar zinnen nodig om de politieke kaders te scheppen die je nodig hebt om de positie van Willem II te begrijpen. Die ga ik hier niet herhalen, omdat die eerder de kapstok zijn dan de mantel die er aan wordt opgehangen. En het gaat om die mantel. De mantel van de koning. Of die aangetrokken wordt of dat je ziet wat er zich onder die mantel bevindt. 

Afpellen
In de anderhalf uur die de voorstelling duurt, pelt Van Dijk de figuur van Koning Willem II laagje voor laagje af. Liefdevol. Het is makkelijk om hoogwaardigheidsbekleders af te schilderen als sukkels die zich maar wat voordoen, maar dat doet Van Dijk niet. Heel langzaam voert hij het publiek mee in de zieleroerselen, de trauma's en de twijfels van Willem,  die zomaar held werd, zomaar echtgenoot werd, zomaar koning werd, zonder echt een moment te krijgen om werkelijk voor die dingen te kiezen. Een "door God gegeven taak" wijs je niet gemakkelijk af. En zeker niet als de vrouw die hij tot zich genomen had een krachtig pleitbezorger blijkt van tradities en plicht. Willem wordt werkelijk prachtig gespeeld door Jorn Snelting die met zijn spel de ontwikkeling van de Koning Willem II terug naar de mens die Willem ooit was overtuigend tot ons brengt. 

Ongemerkt een heleboel
Het wordt Willem II ook niet gemakkelijk gemaakt. Overal in het land en in Europa dreigt revolutie. Er wordt door Thorbecke gezaagd aan de poten van het Koningsschap. Roddels over Willem versterken dat zagen. Zijn zus Marianne (Inge Smolders) wil scheiden van haar man Albrecht en heeft daarvoor de handtekening van Willem nodig. Daarmee wordt ook het lijntje vrouwenrechten in het stuk gehaald en het krachtige verzet van Marianne tegen de geldende conventies is een verademing! Ondertussen overlijdt een zoon van Willem door een vallende tak en lijkt de tegenstribbelende troonopvolger (Miro Straub) ook niet helemaal lekker. Als dan ook Willems oude strijdmakker Fitzroy  Somerset (Milan Hendriks) op bezoek komt worden de hersenschimmen helemaal losgelaten. Willems vrouw, koningin Anna Paulowna (Merel Spikker) probeert hem en zijn entourage in het gareel te houden met alle middelen die haar ten dienste staan. Het is nogal wat wat ongemerkt de revue passeert. 

Slim neergezet
Wat zou dat allemaal een zware bak ellende zijn geworden als Pieter van Dijk het gedoe in het paleis -want daar speelt zich alles af- niet had gelardeerd met drie lakeien die met hun intermezzo's, hun blikken en hun schalkse opmerkingen over al die gebeurtenissen een licht humoristisch sausje schenken. Van Dijk laat die lakeien spelen door dezelfde acteurs die Marianne, kroonprins Willem en Fitzroy spelen. Deze drie zitten, als ze niet spelen, rustig aan de kant te wachten tot ze op moeten, trekken dan jas of handschoen aan en dan weet het publiek wat ze gaan spelen. Het gevolg is dat je als toeschouwer een analytische blik houdt en je je niet helemaal laat meeslepen door het gedoe in het paleis. Ook de uitstapjes in het hoofd, de dromen en de herinneringen van Willem II, steeds gedragen door de groep jonge acteurs van Amphion, houden je bij de les.

Essentieel theater
En waar brengt ons dat uiteindelijk? Bij een Willem II die erkent wat erkend moet worden, bij een Koningin Anna die inziet dat loslaten uiteindelijk noodzakelijk is en bij een kroonprins die inziet dat de dood van de een, het brood van de ander wordt. "Dan maar koning". Bij een Marianne die krachtig haar eigen weg gaat en bij Fitzroy die nu weet wat er te weten is.
Is dat een eind goed-al goed? Nee, zo voelt het niet. Het voelt als een worsteling die volbracht is, maar waar je niet ongeschonden uit bent gekomen. Het voelt als -hoewel het zich in koninklijke levens afspeelde- heel menselijk en alledaags gedoe, waar je als publiek makkelijk je eigen levensworstelingen in kunt herkennen. Moe, maar gelouterd ben je na het zien van de voorstelling, zoals het hoort bij esentieel theater.

Een laatste reden om te gaan
is de muziek van de hand van Jesper Stam, muzikaal talent uit Gaanderen die hiermee ook een prachtkans krijgt en grijpt om zijn talenten te tonen binnen de kaders van het theater. Ik werd pas later in de voorstelling bewust van dat de muziek zo passend en authentiek was. Omdat ik die muziek niet herkende werd ik nieuwsgierig naar de componist. Jammer dat zijn naam -en die van Berna Bonekamp- dan weer niet in het boekje stonden. Nou ja, een kniesoor die daar op let. Laat gezegd zijn dat deze voorstelling een kunststuk is zoals ze in onze regio zelden gemaakt worden en dat je moet gaan kijken als je kunt. Wij wachten ondertussen ongeduldig op Ik, onmachtig, het derde deel van deze trilogie. Over Koning Willem III. 

Wonderschoon muzikaal spektakel

Wie : Rhedelijk Cultureel
Wat : Ann & Meander
Waar : Openluchttheater De Pinkenberg in Rozendaal
Wanneer : 7 juli 2023
Regie : Jowin Heemskerk
Muzikale leiding : Marije Heemskerk

Ze zijn broer en zus, Jowin en Marije Heemskerk. En na het zien van “Ann & Meander” vermoed ik dat het een harmonisch gezin moet zijn geweest vanwaaruit ze zijn voortgekomen. Zo prachtig als de teksten van Jowin en de muziek van Marije op elkaar aansloten en elkaar versterkten in deze poëtische voorstelling in het prachtige openluchttheater de Pinkenberg.

De Kracht van Baak

Wie : Stichting Openluchtspel Baak
Wat : ‘t Was nog nooit zo duuster
(naar “Met Mekaar, Veur Mekaar" van Jan Henk Lefers)
Waar : Op het erf van de familie Hebben in Baak
Wanneer : 3 juni 2023
Regie : Ben te Dorsthorst & Carla Hubers

33 jaar geleden was ik getuige van het eerste openluchtspel in Baak, dat destijds in het kader van het 800 jarig bestaan van het dorp “achter het kasteel” werd gespeeld. Sinds die tijd is er in Baak elke 3 jaar een openluchtspel opgevoerd en waren we nu toe aan nummer elf. Mijn verwachtingen waren hooggespannen.
Dit jaar had de Stichting Openluchtspel Baak gekozen om een bestaand stuk van Jan Henk Lefers te bewerken en een eigen titel mee te geven. Een bijzondere titel want “‘t Was nog nooit zo duuster” is de eerste regel van een nogal beroemd nummer van de Groningse zanger Ede Staal. (“‘t Het nog nooit zo donker west”) Deze eerste regel wordt vervolgd met “Of 't wer altied wel weer licht”. Een stuk van tegenslag en troost was dan ook wat we voorgeschoteld kregen.
Alle tegenslagen die de familie Tamming treffen hadden voor zichzelf al een toneelstuk verdiend: een erfopvolging vol strijd, dure modernisering van het boerenbedrijf, een dementerende echtgenote, georganiseerde misdaad op het platteland, loverboys die je dochter in hun greep hebben... het was nogal wat. Het werd allemaal best geloofwaardig gebracht, maar het was allemaal wel wat veel. Gelukkig waren daar nog Hendrik en Bertha Doorman (Albert Jansen en Mariët Nieuwenhuis) die als (echt!) komisch echtpaar steeds op tijd voor de bevrijdende lach zorgden.
Het verhaal is natuurlijk maar een deel van het vermaak. Openluchtspelen moeten het van de uitvoering hebben. De acteurs moeten zo’n enorm speelvlak maar kunnen bespelen. Hun mimiek, houding en bewegingen moeten over grote afstanden door het publiek goed begrepen worden. En wat dat betreft zaten we wel goed in Baak. Zelden heb ik zoveel mannelijke kracht gezien in het amateurtheater als afgelopen zaterdag in Baak. Niks niet terughouden, d’ran! En als stem en lijf niet genoeg waren, dan werd er wel een grote shovel of kettingzaag ter hand genomen om een boom om te halen of een auto uit de sloot te tillen. Gebeurtenissen die misschien niet direct het verhaal dienden, maar die door de intensiteit van geluid, geur en spektakel enorm binnenkwamen. Zoiets van: “Kiek-es wat wi’j kunnen.” En sjongejonge, dat maakte wel indruk!
Daartegenover stonden dan gelukkig ook weer voldoende momenten van verstilling die het publiek ademloos volgde. Zoals het indrukwekkende einde, waarop Fons Jansen als Gerhard Tamming, helemaal alleen in dat enorme toneel, die laatste zin uitspreekt: “...het wordt altijd wel weer licht.” Best wel kippenvel.
Het zal nu weer even rustig worden in Baak. Drie jaar denk ik. Het voor een deel nieuwe bestuur van Openluchtspel Baak heeft met deze stichting, haar netwerk en haar ervaring een geweldig instrument in handen om nog heel lang aansprekende openluchtspelen te maken. Maar het onderste is nog lang niet uit de kan. Er is absoluut nog winst te boeken in de dramaturgische kijk op de stukken, andere genres en speelstijlen en meer nuances in het spel. Ik zou het bestuur adviseren: Doe eens gek en ga samen de komende week naar Oerol om te zien hoeveel verschillende soorten openluchttheater er bestaan. Goed voor de onderlinge binding en vooral voor de inspiratie.

“Er moeten meer stoelen bijgezet worden”

Of het belang van een eigen jeugdgroep

Wie : Toepje
Wat : “Actie op de Redactie” van Henk Roede
Waar : Wilhelminagebouw Kotten
Wanneer : 13 mei 2023
Regie : Jolanda & Anita Roerdinkholder

Toneelvereniging T.O.E.P. uit Kotten is een van de meest gezonde verenigingen in de Achterhoek. Er wordt weleens beweerd dat jonge vaders in Kotten, nadat zij hun pasgeboren kind op het gemeentehuis hebben aangegeven, meteen doorrijden naar de secretaris van T.O.E.P. om hun kind aan te melden bij de vereniging. Of het waar is, durf ik hier niet te zeggen, feit is wel dat er bij alle stukken die ik de laatste 8 jaar van T.O.E.P. heb gezien, kinderen en jongeren meespeelden. En dat ze allemaal achternamen dragen als Meerdink, Stemerdink en Kruisselbrink laat weinig te raden over hun afkomst: Echt Kottens Fabrikaat.
Afgelopen zaterdag speelde de jeugdgroep van T.O.E.P. -voor het eerst sinds Corona- een eigen stuk. De groep bleek tot mijn verrassing te bestaan uit jongeren in de leeftijdscategorie van 12 tot 16 jaar (schat ik) en het duurde even voor ik doorhad dat ze niet een of ander kinderverhaaltje speelden maar een stuk uit het repertoire van Toneeluitgeverij VINK. Wat een echte uitdaging kan zijn.
Heel Kotten was blijkbaar nieuwsgierig naar de prestaties van haar jongeren, want de zaal zat goed vol. Zo vol zelfs dat er stoelen moesten worden bijgezet. Een betere stimulans voor jonge spelers bestaat er niet. “Jongens, we kunnen nog niet beginnen, want er moeten nog stoelen worden bijgezet.”
Hoe rijk ben je als gemeenschap wanneer je een groep jongeren alles kunt bieden wat nodig is wanneer zij een toneelstuk willen opvoeren? Een zaal; licht- en geluidstechniek; kleding; decor; regisseurs in de personen van spelers van T.O.E.P. zelf en niet in het minst een groot publiek.
Maar andersom ook: hoe rijk ben je als gemeenschap wanneer jouw jongeren zelf hun stukken willen gaan spelen? Deze spelers zullen over een tijdje, getraind door de ervaringen die ze met hun eigen stukken opgedaan hebben, aan kunnen sluiten bij en een verrijking zijn van T.O.E.P. zelf. Zo heb je je eigen jeugdopleiding.
En ze was goed getraind, deze Kottense jeugd. Fijn, pittig spel kleurde de personages en zorgde voor vaart in het verhaal dat, hoewel traditioneel, toch verrassend eigentijds was. Mandy Kruisselbrink was zonder twijfel de schraag waarop alles rustte. Zij bestierde als hoofdredacteur het roddelblad “Wie Kent Wie” dat op het punt staat verkocht te worden. Samen met haar DTP-er Fenna Kruisselbrink en fotograaf Tim Schreurs proberen ze het blad te redden door een scoop te vinden. Of te creëren zoals dat bij roddelbladen vaak gebeurt. Vele, best geloofwaardige verwikkelingen later lukte dat allemaal. Waar zulke verhalen bij volwassenen vaak te simpel en te kinderachtig overkomen, blijken ze uitstekend te passen bij deze leeftijdsgroep en een fijne toneelavond tot gevolg te kunnen hebben. Al zou een stap richting wat serieuzere thematieken deze groep niet misstaan. Juist  voor de leeftijd tussen 12 en 18, met al zijn veranderingen, vragen en twijfels leent het drama zich als een krachtig medium. Dat kan op termijn zo een paar psychologen schelen.
Tot slot dan nog, omdat ik vooraan zat en alle details op het toneel extra goed kon zien. Het kantoor van het roddelblad zat vol met Post-Its. Iets dat de ruimte het elan van druk-druk-druk meegaf. Maar als je de briefjes goed bekeek kreeg je een beeld van het plezier waarmee de jongeren hun spel speelden. Kijk maar naar de foto’s. En ook die foto van de in de muur gemetselde “Steen der Wijzen” is bijzonder. Het geeft iets aan dat we langzaam maar zeker aan het kwijtraken zijn. Alleen in Kotten nog niet. Maar daar peperen ze het hun jeugd ook in woord en daad in: Met elkaar ben je sterk.

Nostalgie is springlevend

Wie : Theater 2000 uit ‘s-Heerenberg
Wat : Ja Zuster, Nee Zuster
Waar : Het Barghse Huus in ‘s Heerenberg
Wanneer : 22 april 2023
Regie : Tonia Vriezen

Het schijnt dat de gemiddelde leeftijd van het publiek bij de première hoger lag dan die van de spelers van Theater 2000 en dat wil wat zeggen. Want dat gemiddelde ligt bij deze ‘s-Heerenbergse vereniging rond de 70 jaar. Dat roept wellicht beelden op van een groep krakkemikkige acteurs die met wandelstokken en rollators over het toneel sjokken, maar niets van dat. Theater 2000 leeft dat het een aard heeft.
Die gemiddelde leeftijd maakt het niet helemaal toevallig dat de groep koos voor een voorstelling als “Ja Zuster, Nee Zuster”. Want alleen de titel al doet het kinderhart in oude lijven opspringen. De 20 afleveringen van deze kinderserie die 55 jaar geleden (!) op de Nederlandse TV te zien zijn geweest, hebben zich gebrand in de harten en hersenen van een hele generatie. Vooral de liedjes dan, want de beelden zijn verloren gegaan in een al te rigoureuze schoonmaak van de archieven van de betreffende omroep.
In die combinatie van overbekende liedjes en nergens terug te vinden beelden ligt misschien ook wel de formule van het succes van deze voorstelling van Theater 2000. Want nog voor de première was de zaal al vier keer uitverkocht. Een financieel en artistiek succes dus, waar menige vereniging jaloers op kan zijn.
Het begon met de voorpret. Het genoegen straks de overbekende personages van Zuster Klivia, het boefje Gerrit, zijn opa, de naamloze ingenieur en Boze Buurman Boordevol weer in levende lijve voor je te zien, deed menig toeschouwer al popelen ver voor de voorstelling begon. Heel eerlijk gezegd kan zo’n voorstelling eigenlijk niet mislukken want het publiek eet uit je hand.
Maar zo gemakkelijk maakte Theater 2000 er zich niet vanaf. Het ingenieuze decor en de kleding waren perfect afgestemd op de jaren 60-sfeer waarin de televisieserie speelde. De rolverdeling was -waar mogelijk- precies goed: Nell Koenders als Zuster Klivia, Anton Frauenfelder als Gerrit en zijn Opa, Antoinet Braam als de ingenieur, Suzan Graafland als Juffrouw Jet, Dennis van Rooij als de Boze Buurman en zelfs Lidy Winters in de verrassende rol van Papegaai waren de stevige steunberen van de voorstelling. Helaas, als de gemiddelde leeftijd van de vereniging 70+ is, dan lukt het niet om de andere bewoners van het rusthuis de jeugdige leeftijd te geven die ze in de oorspronkelijke serie wel hadden. Dat was wel wat behelpen af en toe. Niets ten nadele van de acteurs overigens, die als koor een belangrijke functie hadden in de liederen, maar als de Buurman klaagt dat dat er te veel lawaai gemaakt wordt door de bewoners, en dat hij verwacht had dat het rusthuis voor bejaarden bedoeld zou zijn, dan is dat toch precies waar je naar zit te kijken.
Het had geen invloed op de kracht en de vrolijkheid van de avond. Alle bekende liedjes passeerden, langs de wat dunne verhaallijn, de revue. En al zat een pittige dans er niet in, de enscenering en vormgeving van die liedjes zorgden voor een vette glimlach op de gezichten van het publiek. Een publiek overigens dat zat te snakken naar een uitnodiging om mee te mogen zingen. Want ook al spoorde regisseuse Tonia Vriezen het publiek in het programmaboekje aan om mee te zingen, op het toneel was daar geen plaats voor ingeruimd. En dat was wel jammer. Het had de voorstelling in een groot meezingfeest kunnen doen eindigen.
Maar een kniesoor, die daar op let. Het feest der herkenning was al groot genoeg. Een heerlijk cadeau, speciaal voor babyboomers.

In Doetinchem eindigt een kostbare traditie (Als we niet uitkijken)

Wie : Ulenhoftheater
Wat : BASTA!
Waar : Ulenhofcollege (of wat er nog van rest)
Wanneer : 14 april 2023
Regie : Adrie Mesch

Over de stukken van Adrie Mesch kan veel gezegd worden, maar dat ga ik niet doen. Laat ik het erbij houden dat hij als geen ander in staat is wereldberoemde toneelstukken aan gort te regisseren. Er blijft geen spaan van heel.
Na een paar keer volledig murw te zijn gebeukt weet je als liefhebber van stukken uit het wereldrepertoire dat je bij zijn voorstellingen zonder enige hoop plaats moet nemen op de tribune en af moet wachten. Want dat is de beste houding om te begrijpen wat Adrie eigenlijk wil met scholierentheater.
Afgelopen weekend was voor de 38e en tevens laatste keer dat we in de gelegenheid waren om op het Ulenhofcollege een voorstelling van het leerlingentheater te gaan zien. Achtendertig keer! Dan mag het een traditie heten. En die traditie was er niet alleen op het Ulenhofcollege. Ook het Ludgercollege en het Rietveldlyceum kenden zo’n traditie. “Kenden” want met deze voorstelling op het Ulenhof komt er, een jaar later dan gepland, een einde aan.
Het meest kenmerkende aan deze editie is misschien wel dat hij tot stand kwam omdat de leerlingen er nadrukkelijk om hadden gevraagd. Want vorig jaar al was officieel afscheid genomen van het Ulenhoftheater. Met bloemen en toespraken en al. Waarmee weer een vinkje in het fusieproces gezet kon worden. Maar de leerlingen van de bovenbouw misten enorm dit vaste onderdeel van het schooljaar en legden contact met schoolleiding en regisseur om te kijken of het niet dan toch nog een keertje... En het kon. Hulde aan leerlingen, schoolleiding en Adrie Mesch. Want in 4 maanden tijd werd een volwaardige totaaltheaterproductie uit de grond gestampt.
Kort: het werd een bewerking van Ubu Roi! Heel toepasselijk, het was hetzelfde stuk als waarmee Adrie in 1992 zijn carrière op het Ulenhof was begonnen. En de titel Basta! maakte ook duidelijk dat de deur niet zachtjes achter hem zou worden gesloten.
33 spelers en musici bevolkten “de kuil” van het Ulenhof en speelden een anderhalf uur durend spektakel waarin vooral duidelijk werd wat voor prachtig vak Theater is. Elk van die 33 leerlingen stond op elk moment in het stuk krachtig het spel te spelen. Soms pal vooraan in de handmicrofoon een solo zingend, soms op de uiterste achtergrond eindeloos roerend in een pan met soep. En het publiek werd ingewijd in wat er allemaal komt kijken bij een toneelproductie. Welke strubbelingen overwonnen moeten worden. Wat het je als mens brengt. Dat het je vormt, verwart, verrast, verveelt, verwondert. Dat het juist voor mensen tussen 12 en 18 jaar een kompas kan zijn in de zoektocht wie je bent of kunt zijn in een wereld waar je een plek in moet innemen. Theater als een medium waarin je je eigen onvermoede krachten kunt ontdekken en ontwikkelen. Een plek waar je rechtop leert lopen en de mensen om je heen tegemoet leert treden. Waar je leert dat waarheid niet waar kan zijn en leugenachtigheid ook schoonheid heeft. Vooral dat maakt Adrie Mesch aan zijn spelers duidelijk: “Je bent van waarde en je hebt iets toe te voegen aan de wereld om je heen”. Wellicht daarom stonden de leerlingen aan de deur van de schoolleider. Om dat nog een keer te mogen ervaren.
Drie scholen met een rijke traditie in buitenschools leerlingentoneel verdwijnen in Doetinchem. Er komen twee nieuwe scholen voor terug. Ik hoop vurig dat de leiding van die scholen beseft dat zij een kostbare erfenis met zich meedragen. Dat ze niet wachten tot alles een beetje op orde is en pas over tig jaar gaan nadenken over “iets buitenschools”, maar dat ze het stokje vandaag nog overnemen van Adrie Mesch c.s. en zorgen dat er volgend jaar op beide scholen groots en meeslepend gespeeld wordt!

Langs de randen van afgronden

Schuilkerktheater

Heel veel Zwiebertje