Azewijn loopt uit voor Ons Genoegen

Wie: Tv Ons Genoegen Azewijn
Wat: "Zorgbot" 2.0 door Henk Roede
Waar: Aschwinhuis Azewijn
Wanneer: 1 november 2025
Regie: Clemens Elshoff

Azewijn is een dorp waar je makkelijker langs rijdt dan dat je je er doorheen kunt manoeuvreren. Ten Noorden rijd je er langs als je van Terborg naar Zeddam moet. Ten Zuiden rijd je er langs als je van Ulft naar 's-Heerenberg rijdt. Ik rijd vaak beide routes maar door Azewijn zelf kom ik niet zo heel vaak. Zou dat de reden zijn dat ik zaterdag voor het eerst een uitvoering van de plaatselijke toneelvereniging bezocht? Ik weet het niet, maar dat laatste is wel een feit. 

Uitverkocht
Ik kon er nog net in, want de zaal was stijf uitverkocht en een kaartje was ik vergeten te kopen. Maar de vriendelijkheid en hulpvaardigheid die een plattelandsdorp eigen zijn, kwamen me al vanaf de deur van De Heren van Aswin tegemoet. (Leuk plekje, daar zou ik best eens vaker heen kunnen). Als je laat bent dan heb je de plaatsen niet meer voor het uitkiezen en uiteindelijk kwam ik op een plekje terecht waar ik moeilijk foto's kon maken. Reden dat er maar een foto bij dit artikel staat. 

Zorgbot 2.0
Het stuk dat vanavond op het programma stond was een oude bekende. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ik had het al eerder gezien en ik had daar goede herinneringen aan, dus nog een keer in een andere bewerking was geen straf. Dat komt ook omdat het gegeven van het stuk erg actueel is en je je daarom erg snel in de situatie kunt verplaatsen.
Aanleiding is het groeiende tekort aan medewerkers in de zorgsector. Kort door de bocht: een techbedrijf heeft een zorgrobot ontwikkeld die dit probleem op gaat lossen. Het bejaarde echtpaar Hans en Dinie van Dam zijn de “proefhazen” waar de zorgrobot op wordt uitgeprobeerd. Deze robot, Rosa geheten, wordt afgeleverd en dan begint het verhaal zich te ontrollen.

Sandra Braam speelt deze Zorgbot 2.0 (Versie 1.0 is vroegtijdig ontploft) wonderschoon en vol humor. Enerzijds blijft ze steeds de robot; (ook door het prachtige geluidseffect van Genery) anderzijds wordt ze, zoals ze zelf aan het eind ook vaststelt,  steeds meer mens. Een goed beschouwer had dat menselijke aspect vanaf het begin al door omdat de robot een horloge leek te dragen en dat is nou net een hulpstuk dat een robot absoluut nooit nodig zal hebben. Ook het echtpaar van Dam is een heerlijk stel, vakkundig gespeeld door Roger Schwartz en  Betsy Schadron. Rondom dit drietal ontspint zich het verhaal waarin ook andere thema’s als senioren-uitbuiting door de kinderen, disfunctionerende zorginstellingen en techno-nerds die niets begrijpen van het echte leven aan de orde kwamen. 

Oude Ervaring en Jong Geluk
Ons Genoegen mag zich gelukkig prijzen met een spelersgroep zoals die vanavond op het toneel stond. Maar liefst 5 nieuwe spelers mocht de groep verwelkomen (waarvan er een aantal afkomstig is van de helaas te vroeg opgeheven Megchelse Toneel Vereniging) En dat is heel goed nieuws. Als mensen, ook jonge mensen, de weg naar de verenigingen kunnen terugvinden en de verenigingen weten die nieuwe groep aan zich te binden, zien het er ineens een stuk beter uit in de wereld. Want het verenigingsleven dat na de Coronatijd door veel mensen achteloos terzijde werd geschoven is onontbeerlijk voor het welzijn van de hele samenleving. Maar de verenigingen moeten dan ook bereid en in staat zijn om zich aan te passen aan de nieuwe generaties en afkomen van de gedachte dat toneel moet gaan zoals het de afgelopen honderd jaar is gedaan. Ja, met ervaring komen we een heel eind, maar jeugd en actualiteit zijn minstens zo belangrijk voor een gelukkige vereniging. Fijn dat Ons Genoegen de weg terug lijkt te hebben gevonden. 

En nu nog het decor
Ik heb me in ieder geval heerlijk vermaakt daar in Azewijn. Ik noemde al wat spelers maar mijn lof geldt de hele groep. De stukkeuze, tezamen met een vaardige hand van regisseren, hebben geleid tot een fijne voorstelling, waarvan te hopen is dat die een vervolg krijgt in de komende producties. En dan hopen we meteen dat de blik van de regisseur ook even gaat naar het decor. Want dat was een sfeerloos bij mekaar gerommeld zooitje. Ik zeg het maar zoals ik het zag. Het kamertje van de hoofdpersonen bestond uit keihard wit geschilderde muren, zonder kraak en nog minder smaak. Er had toch wel iemand nog een paar banen bloemetjesbehang ergens liggen? En dan die armoedige schilderijtjes (of wat het ook waren) aan de muur. Stijlloos in de meest letterlijke betekenis van het woord. Dat ze er bij elke klap van een deur vanaf dreigden te kukelen leidde de aandacht van het publiek te veel in de verkeerde richting. Het is slechts een detail, maar dat hoort het niet te zijn.