Vers Toneel toont grote liefde

Wie: Jongerentheatergroep Vers Toneel
Wat: Giftig
Waar: Willem van den Berghcentrum 's-Heerenberg
Wanneer: Zondag 20 november 2022

Vers Toneel is ook zo'n pareltje in het Achterhoekse theaterlandschap dat -God zij geloofd en geprezen- de coronatijd heeft overleefd. Gelukkig ken ik de oprichters van Vers Toneel goed. Ik was als Theaterdokter natuurlijk bij de geboorte van de groep. Zodoende word ik op tijd en middels de meest moderne media op de hoogte gehouden van elke nieuwe voorstelling. En dat is niet iedereen gegeven, al zou ik dat iedereen wel toewensen. Want een voorstelling van Vers Toneel is altijd de moeite waard. Waarom? Omdat de voorstellingen geschreven worden door Caroline Geven en geregisseerd worden door haar man Jop Geven. En die combinatie is nogal vruchtbaar. Want Caroline is auteur van prachtig vileine teksten die geweldig aansluiten bij de leefwereld van jongeren. En Jop is een regisseur (en vormgever!) die al sinds zijn 6e met theater bezig is en niets aan het toeval overlaat. Als je Caroline zou vragen de Dikke van Dale tot een toneelstuk om te werken en Jop zou dat stuk regisseren, zou er een meeslepende voorstelling uitrollen. Denk ik.
Afgelopen zondag speelden de jongeren van Vers Toneel de voorstelling "Giftig". Een bewerking van “Who Poisoned his Meatball” van Craig Sodaro. Iets minder omvangrijk dan de dikke van Dale, maar met minstens zo’n meeslepend resultaat.
Als je bij Vers Toneel binnen loopt is het eerste waar je naar kijkt het decor. Logisch: het gordijn is open. Er wordt bijna nergens meer begonnen met een gesloten gordijn begreep ik van de technici van het Amphion. Dus ook Vers Toneel start met open vizier. En eigenlijk zit je er dan meteen in. Want alles spreekt theater in dat decor. Alles heeft betekenis. Zelfs de slordig opgestapelde tafels achter tegen de muur blijken daar niet zomaar te staan. Die hebben een functie.
En dan moeten we het over de spelers van Vers Toneel hebben. Je weet nooit of ze nieuw zijn of dat ze al jaren meespelen. Je herkent ze ook niet meteen. Jonge mensen hebben sowieso de neiging er elk jaar weer anders uit te zien, maar de kleding en grime zijn elke voorstelling weer zodanig uitgekiend dat deze spelers transformeren in andere ikken. En ze acteren allemaal op zeer aanvaardbaar tot uitstekend niveau. Je ziet dat ze doorgronden waar ze mee bezig zijn en hoe chaotisch de scène er af en toe ook uit lijkt te zien, deze spelers zijn het niet die er in verdwalen. Dat zijn wij, die steeds achter de feiten aanlopen.
Ik heb het originele script niet gelezen, maar ik vermoed dat “Who Poisoned his Meatball” niet een superbriljant stuk was. Het deed er niet toe, want de mensen die zelfs de Dikke van Dale tot leven weten te brengen, konden dit ook prima aan. Uit alles spreekt grote liefde voor het vak dat theater heet.