Musicalschool Fame laat in haar keuken kijken

Wie: Musicalschool Fame uit Steenderen
Wat: Een kijkje in de Keuken van Maja Tal & Joeltje Aldershof
Waar: Schouwburg Lochem
Wanneer: Zaterdag 4 juli 2026
Regie: Maja Tal & Joeltje Aldershof

Poeh, wat zijn ze groot geworden. Je let even niet op en een kleine musicalgroep uit Baak blijkt verhuisd naar Steenderen en maar liefst 5 groepen groot te zijn. Van de allerkleinsten tot volwassenen, iedereen kan terecht bij deze sympathieke en belangrijke theaterschool in het Westen van de Achterhoek. 
Afgelopen zaterdag kon ik -bij toeval- getuige zijn van de voorstelling die de afsluiting van het seizoen markeerde. "Bij toeval" omdat de publiciteit uit het Westen van de Achterhoek niet automatisch het midden bereikt. Gelukkig werd ik uitgenodigd en kon ik op tijd een kaart reserveren.

Drukte van belang
In de schouwburg van Lochem werd ik meteen met de neus op de feiten gedrukt. Dit was geen kleine hobbygroep van een enthousiaste musicalliefhebber meer. Alles ademde groei. Het aantal bezoekers, de grote groep vrijwilligers en uiteindelijk ook de voorstelling. Die maakte precies duidelijk wat voor moois er groeit in Steenderen. 

Ingenieus
Die voorstelling zat slim in elkaar, dat moet gezegd. Want het valt niet mee om al je spelers in zo'n breed leeftijdspectrum in één verhaal een plek te geven. En dat is Maja Tal en Joeltje Aldershof uitstekend gelukt. De voorstelling bestond uit 1 verhaal dat vanuit 4 verschillende perspectieven werd gespeeld. 

Als eerste kreeg het publiek te zien hoe het er aan toe gaan in "Het Restaurant". Dat zal een naam hebben gehad, maar ik moet jullie de namen van spelers, scènes en liedjes schuldig blijven want ook deze school koos ervoor om het programmaboekje alleen digitaal beschikbaar te maken via een QR code die ik natuurlijk thuis bij het schrijven niet meer heb en dus ook alle gegevens niet meer kan terugvinden. Zelfs niet op de site van Fame. Goedkoop, maar erg onhandig. 
Enfin, een restaurant vol gasten waar van alles mee aan de hand was. Een leuke opmaat naar de rest van de avond. Er gebeurde niet heel veel, er werd wel veel gesproken. De informatie die op deze manier tot ons kwam moest je wel goed onhouden want kwam later op allerlei verrassende manieren terug. Ik moet bekennen dat me dat niet altijd gelukt is. Daarvoor waren de dialogen niet altijd even goed te volgen en te plaatsen. Dat kan heel goed aan mij gelegen hebben, maar een gebrek aan pakkende gebeurtenissen was daar ook debet aan. Het is niet voor niks dat de personage van een "juffrouw" het langst bleef hangen door haar beweeglijkheid en typerende stem. Woord en daad beklijven nu eenmaal langer dan alleen woord.

De innerlijke mens
In de scène hierna werd het allemaal nog iets ingewikkelder. Abstracter zou ik bijna zeggen. Met een dikke knipoog naar de films Inside Out 1 en 2 speelden de jongere kinderen daarin alle functies en stoffen die in het lichaam een rol spelen bij voeding, spijsvertering en het hele mens-zijn. De uitleg daarover in het digitale boekje daarover was uitgebreid en noodzakelijk. Ik had niet het idee dat dat allemaal aan de jonge spelers en speelsters besteed was, maar dat deed niet veel af aan het plezier waarmee deze generatie zich presenteerde.

De keuken
Daarna kwamen we dan in de keuken terecht waar we een kijkje namen in het Heilige der Heilige van het Restaurant. Theatraal het leukste gedeelte. Goed vormgegeven, veel beweging en goed spel. Commentaar van de koks en obers over de gasten die we in de eerste scène hadden gezien. En als je dat allemaal goed onthouden had was dat heel vermakelijk. 

De ingrediënten
In de laatste scène ook weer veel ruimte voor de jongere spelers en speelsters. Hierin speelden zij de in doodsangst levende stukjes groenten en fruit. Dat begrepen de kinderen heel goed en dat was meteen ook goed te merken aan het hartverscheurdende lijden dat zij tentoonspreiden. Ik kreeg zowaar te doen met de spruiten. Hoe ze spraken over de dood en hoe je aan je einde kwam. Niet bepaald onderwerpen die je snel uit kindermonden hoort, maar op deze manier helemaal ingeleefd. En zo grappig hoe buiten beeld een radijs vermorzeld werd onder de voet van een kok. Buiten beeld? Nee, in de keukenscène hadden we dat zien gebeuren. Maar toen kenden we dat radijsje nog niet als levend wezen en vonden we dat niet zo erg. Nu wel.

Moraal van het verhaal
Dat was ook de pakkende boodschap van de avond: als je dingen (en mensen) van verschillende kanten bekijkt, leer je ze beter kennnen en waarderen. En dat is een mooie boodschap. 

Wees een school
En zo'n boodschap heb ik ook wel aan deze musicalschool. Naast de terechte vragen die de pedagogische "Juffrouw" zelf al stelde in de voorstelling. "Begrijpen de jonge kinderen die dit spelen het allemaal wel?" Want het is inderdaad heel mooi om mensen van alle leeftijden in één grote ingenieuze musicalvoorstelling te stoppen, belangrijk is wel om daarbij het (muziek-)pedagogische element niet uit het oog te verliezen. Alle nummers die ten gehore werden gebracht waren omgeschreven pop-liedjes. Op een enkel klassiek nummer na. Maar deze nummers zijn gescheven op specifieke, volwassen, getrainde stemmen. En dat zijn de stemmen van jullie (jonge) studenten gewoon nog niet. En dat was te horen! Daarvoor zitten de kinderen en volwassenen ook op een musicalschool. Daar willen ze zingen leren. Niet door te moeilijke, niet op hun stem geschreven liederen te zingen, maar door nummers te zingen die passen bij hun leeftijd en hun ervaring. En daar mankeerde het ernstig aan in deze voorstelling. Op een enkel nummer na waren ze te hoog gegrepen en konden solisten en koor niet op tegen de eisen die de nummers aan hen stelden. Ik vind dat ernstig voor een organisatie die zich als school presenteert. Er zijn genoeg liederen voor kinderen te vinden die wel op hun stemmen zijn geschreven en die ook hertaald kunnen worden. Je doet onrecht aan je leerlingen door ze onmogelijke opdrachten te geven. Daar is voor Fame nog heel wat groei te behalen.