't Buurtschap neemt het Theater serieus

Wie: Toneelvereniging 't Buurtschap op Sinderen
Wat: "Weet u nog hoe de lindebloesems geuren" van Diny Tangelder
Waar: Buurtschapshuis Schik op Sinderen
Wanneer: 19 maart 2026
Regie: Richard Klompenhouwer
Nog te zien: Donderdagavond 2 april

We zijn het na 80 jaar vrede en welvaart een beetje vergeten, maar het leven valt doorgaans niet mee. Het is een worsteling om de juiste richting aan te houden en als je denkt dat het de goede kant uitgaat, dan is er altijd wel iets of iemand die je de andere kant uitduwt. Dat is niet per se slecht, maar we zijn vergeten hoe we in tijden van tegenslag de weg weer terug kunnen vinden. Eerst willen we een zondebok. Iemand die de oorzaak is van de tegenslag. Soms een voor de hand liggende, zoals Donald Trump er nu een is, maar veel vaker een willekeurig slachtoffer van de frustratie van mensen. In 's-Heerenberg weten ze daar alles van. Lees het verhaal van Mechteld ten Ham er maar op na. 

De functie van de kunst
In tijden van tegenslag zijn troost en hoop belangrijke emoties. Die komen voort uit een soort van magisch denken, maar leiden ook vaak tot woorden en beelden en klanken die, als je die eenmaal hoort of ziet, je goede moed geven. Daar kun je dan weer even mee vooruit. Ze geven je ook vaak inzicht in jouw eigen situatie. Soms wat primitief: "Het is de duivel!" Soms ook wat humanistischer "De mens is nou eenmaal slecht." of "Liefde overwint alles.

Het wereldrepertoire van de dramatische kunsten, zeg maar het theater, zit vol met stukken die gaan over worsteling, tegenslag, de slechtheid der mensen en de liefde die overwint. Niet per se diep-trieste stukken; er zijn ook hilarische te vinden, waarin we ons eigen leven en gedoe herkennen en daar ook smakelijk om kunnen lachen.

't Buurtschap

Toneelvereniging 't Buurtschap doet elk jaar van beide kanten één stuk. En of het nou een blijspel is of een drama, zoals gisteren, het is telkens een feest om er naar toe te gaan. Want deze groep neemt theater als kunstvorm -ook al is het hun hobby- uiterst serieus. Eerst en vooral door hun decors. Die zijn altijd een lust voor het oog. Al staat er niks op het toneel. Aan dat "niks" van 't Buurtschap kun je je hart ophalen. Net dat ene sprankje licht dat er aan toegevoegd wordt, maakt het vol van sfeer. En ook als het decor uitpuilt van rotzooi en troep, dan nog staat er ook niets te veel. Dan heeft alles een functie.

Kleding, grime & haar

Ook de spelers zien er bij 't buurtschap uit als om door een ringetje te halen. Kijk maar naar de foto's van deze voorstelling die zich in 1910 afspeelt en je ziet met welke nauwkeurigheid er gewerkt wordt aan kleding, grime en haar.

Goed, dat is de eerste winst. Dan het stuk, een drama. Er zijn in de Achterhoek niet veel groepen die het aandurven om een stuk te brengen dat niet gestoeld is op de schijbaar makkelijke lach, maar op de merkbaar lastige taal. Stukken die het menselijk handelen op een realistische manier onderzoeken en het publiek meenemen in de worsteling van alle personages. 

Het stuk zelf

Een soort "Wat doen we met de erfenis" avant-la-lettre. Moeder is overleden, de kinderen zijn de boedel al een beetje aan het verdelen, als vader ineens opduikt met een nieuwe liefde. Een echte. En dan weten we al meteen, dat valt niet goed bij de kinderen. Ze kennen de geliefde in kwestie nogal goed en staan niet om haar te springen.

Dus ontrolt zich een verhaal vol geloofwaardige emoties waarin de meeste personages niet het mooiste in zich naar boven halen. Behalve Barbara, de nieuwe liefde van vader die door Tine Maatman-Heezen heel sterk als een krachtige, maar warme persoon wordt neergezet. Die haar fouten onder ogen durft te zien en daar verantwoordelijkheid voor durft te nemen. 

Ik kan alle spelers hier wel opnoemen, maar je weet dat ik daar niet zo van houd. Laat ik het erop houden dat de hele cast weer een lust voor het oog was. Mooi spel van mensen die weten wat acteren is. En anders zal regisseur Richard Klompenhouwer het hen wel met liefde voor de mensen en het vak uitleggen.

Moedig

Het vergt moed om zo'n stuk ter hand te nemen. Hoewel de regisseur dat niet zo ziet. Die had het stuk al jaren op de plank liggen om een keer te doen met een groep. En 't Buurtschap is zo'n groep met wie je dat goed kunt proberen. Die zijn nergens bang voor.  Die zeggen niet "Dat vindt ons publiek niet leuk." Want drie volle zalen (en een vierde op 2 april) bewijzen dat hun publiek hen volledig vertrouwt in wat ze doen. En terecht.

Het resultaat van die moed is een stuk dat je bijblijft. Waarin scènes en zinnen blijven hangen omdat ze iets aanraken dat bij het echte leven hoort. 

Niet alles waar de spelers naar reiken, wordt ook daadwerkelijk bereikt. Nee, wanneer je met een nauwkeurig oog kijkt, zie je wel dat de gelaagdheid van de rollen niet overal voelbaar wordt gespeeld. Maar hé, we zijn wel amateur-spelers hè? Daar zitten grenzen aan. Grenzen die door dit soort stukken te spelen wel steeds verder worden opgerekt. Juist door zulke stukken te spelen wordt een groep als 't Buurtschap ook steeds beter.

Daarvoor reserveer je blindelings een kaartje en een plaats in je agenda voor hun volgende voorstelling.