Vaye Musicaltheater danst de zomer in

Wie: Vaye Musicaltheater
Wat: Seizoenafsluiting
Waar: Amphion Doetinchem
Wanneer: 6 juli 2025
Regie: Elène Vaye

Vaye Musicaltheater is onderhand een begrip in de Achterhoek en dat komt door het jarenlang harde werken van artistiek en zakelijk leider Elène Vaye. Binnen de muren van het Amphion werken zij en haar docenten week na week aan de theatrale ontwikkeling van meer dan 150 kinderen en jongeren. Afgelopen zondag konden we in het Amphion de resultaten van al die arbeid bewonderen. Maar liefst drie maal speelden, dansten en zongen de leden van Vaye de voorstelling over sprookjes op de camping. Drie keer met verschillende groepen leerlingen voor steeds een nieuwe zaal vol familie en andere belangstellenden. 

Ik had niet zo goed opgelet want ik kwam er later pas achter dat het drie keer dezelfde voorstelling was. Ik verkeerde in de waan dat het drie verschillende voorstellingen waren. Maar ja, toen ik het eenmaal doorhad, had ik al drie kaarten gereserveerd. Geen probleem, zo kon ik mooi wat groepen vergelijken. 

Het Verhaal
Een slimme compositie van bekende sprookjes en hun hoofdpersonen, gepositioneerd in de omgeving van een moderne camping. De hoofdpersonen hadden moderne namen gekregen. Zo heette Assepoester Cindy, naar haar Engelse naam Cinderella en Sneeuwwitje heette Whitney. Een leuk spel voor de jongere kijker om te ontdekken welke sproojesfiguren er nog meer ronddarden op het toneel. 

Met de keuze van sprookjes als thema, wordt ook meteen duidelijk dat we weinig meer te verwachten hebben dan gezellige taferelen en dansen. Geen diepere lagen, alleen kijken wat de kinderen allemaal kunnen. 

Wat niet wil zeggen dat het verhaal niet vermakelijk was. Integendeel, Elène houdt rekening met iedereen in het publiek. Voor volwassenen is er net zoveel te beleven als voor de jeugdige kijkers. En dat is prettig. 

De aard van de school 

Het laat de kijker ook wat dieper nadenken over wat Vaye MusicalTheater typeert. De uitdaging om 50 of 60 kinderen zich in twee uur tijd voor een publiek van ouders te laten presenteren kennen we uit de wereld van dans- en balletscholen die op dezelfde manier het seizoen plegen af te sluiten. Nu wordt op een musicalschool ook gezongen en geacteerd, en dat moet ook getoond worden. Dat vergt dus een afgewogen mix van dans -waar je makkelijk hele ladingen kinderen tegelijk op het toneel kwijt kunt, dialogen -die niet aan iedereen in gelijke mate gegeven kunnen worden, omdat dat te veel personages voor een begrijpelijk verhaal zou vergen en zang, waar iedereen aan mee kan doen. In die verdeling slaagt Vaye MusicalTheater wonderwel. En toch merk je dat dat in de dansen het beste lukt. Daarin komen de groepen het best tot hun recht. Het acteren blijft -ook door de oppervlakkigheid van het verhaal- beperkt tot veel hups gedoe en slechts enkele interessante momenten. 

Nog ingewikkelder wordt het met de zang. Ja, enkele solisten zingen een paar prachtige nummers, maar wat de zangkracht van het ensemble is (en dat is zo'n beetje iedereen), krijgen we niet echt te horen omdat de groep meezingt met een muziekband waar ook op gezongen wordt. Je weet dus niet wie je nou het beste hoort, de zangers op het toneel of die op de band. Daar zakt elke groep een beetje door het ijs. Juist in de zang heb je voordeel van een grote groep. Die kun je laten knallen. Maar dat gebeurt niet. Het is me een beetje een raadsel waarom Vaye daar voor kiest. Misschien tijdnood, misschien een te groot verschil in niveau? 

Lang en Gelukkig

Zoals het hoort in sprookjes komt het gelukkig allemaal goed. Want de voorstelling zit van a tot z strak in elkaar. De organisatie van zulke producties is complex maar alles loopt even gesmeerd en zonder hapering. En zelfs als er iets mis gaat -een microfoon die hapert, of zo- dan wordt zoiets bijna onzichtbaar voor het publiek opgelost. Een onzichtbaar seintje vanuit de coulissen naar de speelster die dansend afgaat en even later onmerkbaar terugkeert in het dansende groepje. Dat zegt veel over het niveau en de ervaring van Vaye MusicalTheater.

Dat maakt me erg nieuwsgierig naar wat deze school te bieden heeft wanneer ze een echte voorstelling gaat maken. Over een echt onderwerp, met een verhaallijn die staat als een huis en muziek die aangrijpt. Ik hoop dat we daar ooit over te horen krijgen. Ik kan bijna niet wachten.