Bijzonder Openluchtspel Lochem

Wie: Openluchtspelgroep Lochem
Wat: Trijntjes Twist van Elly Janssen
Waar: Openluchttheater Lochem
Wanneer: 27 juni 2026
Regie: Elly Jansen en Nadine Schaap

Ik ga niet zeggen dat het niet warm was in Openluchttheater Lochem. Of moet ik zeggen Open Air Theatre Lochem? Want dat was het. Een oven. Maar in die oven was het toch vooral mijn hart dat verwarmd werd terwijl ik daar zat te kijken naar de voorstelling "Trijntjes Twist". Zoveel vakmanschap en liefde voor het theater kwam me daar tegemoet. Ach ja, toen ik de naam van schrijfster en regisseuze Elly Janssen las, waren er al geen zorgen meer, maar was er wel een heleboel nieuwsgierigheid. "Laat maar komen" dacht ik.  "Weer of geen weer."

Trijntjes Twist is My Fair Lady 
Zoveel was ons in de publiciteit en in het programmaatje al te kennen gegeven en dat gegeven was ook meteen interessant: "Hoe zou Elly Janssen dat gedaan hebben?"
Want "My Fair Lady" was op haar beurt al gebaseerd op het toneelstuk "Pygmalion" van George Bernard Shaw. En het is niet onbelangrijk om te weten dat Pygmalion verwijst naar een prins uit een Griekse mythe. Deze was beeldhouwer en werd verliefd op Galatea, een beeld van een vrouw dat hij zelf uit marmer had gehouwen. Zijn wens dat ze ooit tot leven zou komen werd door de goden verhoord. Onder dat romantische gras zit wel een lelijk masculien addertje. Namelijk de gedachte dat perfecte vrouwelijkheid alleen kan bestaan dankzij mannelijke scheppingskracht. En verdomd, dat is precies wat me altijd al tegengestaan heeft in dat verhaal van My Fair Lady. Het origineelste en eerlijkste meisje van de wereld wordt opgeofferd aan de arrogantie en neerbuigendheid van een stel patserige kerels. Waarom in hemelsnaam moest dat sterke karakter verliefd worden op de vent die haar miskent als de vrouw die ze is? Nou, ik ben daarin uiteindelijk enigszins gerustgesteld: In het originele verhaal is dat ook niet zo. Het zijn de commerciele fimmakers die er die draai aan hebben gegeven. Tot zover de voorkennis. 

Het decor
Ik was er al vroeg en ik had daardoor alle tijd om me te verlustigen aan het gebouwde decor van Sander van Voorst en Dinant Postma (c.s) waarvan ik vermoed dat het op de een of andere manier Lochem verbeeldde. Ik ken die stad niet zo heel goed dus het zou ook anders kunnen zijn, maar het stuk laat me geen andere keuze. Het is Lochem. Het decor was groots en beeldde op rechts het agrarische deel van Lochem uit en op links de gegoede klasse. En in het midden, zoals het hoort, de kerk, die echter in het verhaal geen functie had. Op de voorgrond een vijftal verschillende zitjes voor de verschillende dialogen en gebeurtenissen. Het zag er allemaal prachtig verzorgd en heel functioneel uit. 

De spelers
Het waren er nogal wat. En zoals je bij openluchtspelen mag verwachten, van alle leeftijden. Om maar met de kinderen te beginnen. Zij werden begeleid door Nadine Schaap en die heeft dat klaarblijkelijk heel goed gedaan, want de kinderen stonden op het podium hun mannetje. Hun rol was ondersteunend in beeld, zang en dans. Maar daarmee bleven zij niet anoniem. Integendeel. Steeds vormden ze een levendig en speels beeld waar je als publiek wel degelijk veel aan beleven kon. Niet kapot geregisseerd, zij behielden hun jeugdige beweegelijkheid op de momenten waarop dat nodig was en stonden strak in de linie als de choreografie dat van hen vroeg. Echt goed gedaan. 
Aan de andere kant van dat spectrum de volwassenen die we misschien wat oneerbiedig "het ensemble" kunnen noemen en die in allerlei gedaantes de groepsscènes en dansen vormgaven. Ook daar was het een genot om naar te kijken en te luisteren.

Zang
Natuurlijk zit je de hele avond met My Fair Lady in je hoofd en hoopt en verwacht eigenlijk het hele repertoire uit die musical te horen. En gelukkig krijg je dat niet. Er passeerde een keur van liederen de revue waar passende teksten op even passende melodieën waren gemaakt. Pracht voorbeeld daarvan was het "Kom uit de bedstee mijn liefste" toen Trijntje en Henri door liefdesverdriet overmand hun bed niet meer uitkwamen.  Altijd was de zang prettig tot heel erg goed. 

De Hoofdpersonen
woonden tegenover elkaar en vormden een prachtige tegenstelling. De arrogante Henri Hagens werd op het irritante af goed vormgegeven door Julian Meutstege en vormde met zijn entourage een omgeving waar je woest op kon worden. En dat moest ook. Daartegenover stond de entourage van Trijntje Tijsseling, de Elise Doolittle, zal ik maar zeggen. Een warme, gezellige, sociale boerenfamilie waar de nuchtere kijk op het leven overheerst. En over dat alles heen straalde de ster van Mahre Jolink als Trijntje.
Wat een talent. Wat een stem, wat een harde werker. Hoorbaar niet een dialect spreker had ze zich het dialect in de teksten toch eigen weten te maken en werd daardoor geloofwaardig in haar rol van ongepolijste boerendochter. Zij was gedurende de avond waarlijk de rots in de branding. Misschien wat jong ten opzichte van Henri Hagens, dat kon ik van mijn zitplaats af niet helemaal ontdekken -haar lengte en stem leken daarop te wijzen- maar ze blies iedereen van het toneel.

Ook hier was het jammer en een verlies voor de vrouwelijke kaste dat ze zonodig met die vent moest trouwen, maar a  la. Het zij de schrijfster vergeven. Ik weet dat de oude Shaw het niet zo bedoeld heeft. Integendeel. 

Ik heb een fijne avond meegemaakt. Mijn ogen heb ik uitgekeken en ik heb mogen meemaken hoeveel potentie het openluchttoneel in Lochem heeft. Elly Janssen heeft haar eigen theatertje gesloten maar te hopen is dat ze dit soort voorstellingen nog een tijdlang mag en wil maken.