Op Eigen Houtje timmert aan de weg

Wie: Toneelvereniging "Op eigen houtje" uit Varsseveld
Wat: "Welkom mevrouw van Daalen"door Jos Schepers
Waar: Gesinkschure in Varsseveld
Wanneer: Zondag 2 november 2025
Regie: Annie Klaassen

Toeval en geen toeval 

Toeval was het dat, een dag nadat ik in Azewijn het stuk Zorgbot 2.0 had gezien, ik in Varsseveld werd geconfronteerd met bovengenoemd stuk. Ook daar handelt het zich om een probleem in de zorg. Het hele stuk, drie bedrijven lang, speelt zich af in een (ook hier) hagelwitgelakte gemeenschapsruimte van een verzorgingstehuis. Ik moet zeggen dat het theater zelf nog gezelliger was dan deze gemeenschapsruimte maar dat ligt ook aan de uniciteit van de Geesinkschure. Misschien was het ook wel de keuze van regisseuze Annie Klaassen om de ruimte zo karig aan te kleden, want er schort wel iets aan dat tehuis.
Geen toeval was het hoe er in deze omgeving vorm werd gegeven aan het spel. Zonder de andere spelers tekort te doen, dat zou onterecht zijn, maar centraal in de kamer zit acteur Peter Du Bois, als bewoner Frans Heymans, puzzels uit de krant in te vullen, verzorgenden tegen elkaar uit te spelen (voor zijn eigen voordeeltjes) en heerlijke grappen te vertellen. Dat doet hij op zo'n vernuftige wijze dat je af en toe vergeet dat het een amateurspeler is.

Aandacht weten vast te houden

Daaromheen spint een keur aan spelers, jong en oud, van beginner tot zeer ervaren een best ingewikkeld verhaal naar een uiterst verrassend eind. Als je je al eens zou vervelen dan komt dat vooral door de teksten van Jos Schepers die te weinig ruimte laten voor actie! Nou moet ook vastgesteld worden dat het kleine toneel van de Geesinkschure ook weinig actie tolereert,  ook als er maar drie of vier mensen op  het podium staan. Daardoor ontstaat een middag die het vooral moet hebben van het gesproken woord. En dan moet je best over veel ervaring beschikken -en over een goede regisseur- om dan de aandacht van de kijker vast te houden. Dat lukt de mensen van Op eigen houtje door de bank genomen heel goed. Want naast de al genoemde Peter Du Bois staan daar ook mensen als Nienke Wisselink en André Helming die hun personages (vrijwilligster Berdien Dijkers en huismeester Joost Zwenkhuis)  zoveel leuks meegeven dat je meteen alert bent als ze opkomen. Maar ook nieuwe, jonge spelers als Daan Wassink bijten aardig van zich af.  

Nieuw en nieuws

Ook deze vereniging mocht zich verheugen over de aanwezigheid van twee nieuwe spelers die, in dit geval, ooit lid waren van de jeugdafdeling van deze groep. Reden om te hopen dat er toch ooit een vorm wordt gevonden om deze jeugdafdeling weer nieuw leven in te blazen. Zonder jeugd geen toekomst en dat geldt ook in het amateurtoneel. 

Maar voordat dat gebeurt is er ander goed nieuws te melden. De vereniging maakt van de nood een deugd door vanaf volgend jaar twee keer per jaar met een stuk te komen. Zo verdelen ze de spelers over twee groepen en hebben ze minder last van een grote groep op een klein toneel. Want weggaan uit de Geesinkschure is absoluut ondenkbaar. Als je er ooit geweest bent snap je dat en met deze oplossing zijn er heel veel winnaars en eigenlijk geen verliezers.

Kortom: Er is veel goeds te melden uit Varsseveld. Een mooi gemeleerde groep acteurs, best ambitieus, maar met beide benen op de grond, vindt oplossingen voor beperkingen die zij ervaart en kan door. Wil door! En gaat ook door. De groei zit er in en waar dit eindigt is vooralsnog onvoorspelbaar, maar alles stemt tot optimisme en vrolijkheid.