Een gastrecensie voor Seizoenwerk

Wie: Toneelgroep Seizoenwerk
Wat: "De Ruïne" (door de groep zelf)
Waar:  Schutterijgebouw Silvolde
Wanneer: 24 december 2025
Regie: Theo Soontiëns 

Keurslagers behoren niet hun eigen vlees te keuren. Dat moet een ander doen. Dat geldt ook voor Theaterdokters. Die schrijven niet een verslag van een voorstelling waar ze zelf in speelden of die ze zelf regisseerden. Wat fijn dat er vandaag een bespreking van de voorstelling in mijn postvak lag die dor iemadn uit het publiek is geschreven. Ik plaats hem hieronder (TS)

Een wijk die moet wijken voor vernieuwing, waar op de reünie, oude relaties na 25 jaar weer bij elkaar komen. Dat is het hart van deze voorstelling.

Als publiek krijgen we eerst schimmen te zien van het verleden. Letterlijk en figuurlijk: via een schimmenspel horen we de oude stemmen terwijl we kort een inkijkje krijgen in de situaties en de hoofdpersonen. Een ongeluk waarbij moeder en kind snel van plaats moeten wisselen, een meisje dat de burgemeester toespreekt over vernieuwing, een dochter die haar jaloezie op haar zus laat merken, prille liefde bij een bushalte, twee vriendinnen die elkaar beloven voor altijd vrienden te blijven, en twee buren die elkaar niet kunnen luchten of zien.

De voorstelling begint mooi met deze creatieve opening. Dan gaat het doek weg en staan we ineens in het heden. De spelers van toen bereiden zich voor op de reünie. De wijk is inmiddels vernieuwd en floreert, maar zijn de oude bewoners daar wel zo blij mee? En welke bewoners wonen er eigenlijk nog wel? Oude bewoners keren weer terug. Wat volgt is een heerlijke mix van herkenbare types, scherpe dialogen en heerlijk acteerplezier.

Je ziet dat de spelers er zin in hebben en al weken met plezier repeteren. De rollen zijn zelf door de spelers bedacht en de regisseur heeft er een kloppend verhaal van gemaakt. Bij sommige acteurs lijkt het typecasting, bij andere juist het tegenovergestelde, en dat maakt het gezelschap extra leuk.

De burgemeester is een karikatuur van het ambt, met hoogdravende zinnen uitgesproken in langzame melodische stijl, waar je als publiek gelijk het narcisme vanaf hoort spatten. Je begrijpt waarom dit prestigeproject erdoor is gedrukt. Kloppend bij het karakter is de jonge vrouw naast hem, waar hij gek op is, maar waarvan je je afvraagt wat ze met die kerel moet. We leren de mensen van de Vissenwijk kennen en wat er in die 25 jaar is gebeurd. Een van de vriendinnen is gebleven en de andere is nu muzikant in Parijs. De jongeman die nu kapitein is, de tokkie-buren die niet zoveel veranderd zijn, de kappersfamilie waar de vraag is wat slim zijn je nu eigenlijk oplevert en wat nu beter is, blijven of weggaan?

Een schuldbewuste dochter met een moeder die haar de hele tijd voor haar karretje (rolstoel) spant en daarnaast bij iedereen non-stop zit te stoken: erg grappig en tenenkrommend tegelijk.

Door tekort aan mannen is er een dubbelrol voor een speler met wel de meest tegengestelde personages die je maar kunt bedenken, en die dan eigenlijk ook ruzie met zichzelf heeft. Het lijkt bijna psychotisch…

Deze ruzie blijkt er ook eentje met een script waarin je leert hoe je op meer dan 100 (nou ja, bijna 100 dan) hilarische manieren iemand kunt beledigen. Ik heb er helaas niet één onthouden, maar ik kan me voorstellen dat deze uitdrukkingen in de directe omgeving van de spelers nog lang zullen nagalmen.

Het stuk wordt gespeeld in de schutterijzaal in Silvolde en de setting is geen standaard schouwburg, maar al roeiend met de riemen die je hebt is het dan ook weer prachtig. Het publiek zit aan de ene kant en de gehele andere zijde is het podium. Dus de schilderijen aan de muur en de bar worden onderdeel van het decor. De vrijwilligers van de schutterij die in de pauze de drankjes schenken, schitteren de hele voorstelling achter de bar. Geen schroom om in beeld te zijn en eigenlijk stoort het ook niemand. Slim ook hoe de changeurs, die na de weinige changementen in het tweede deel (de eigenlijke reünie) niets meer hoeven doen, gewoon onderdeel worden van het spel en zich als personage in de reünie bewegen.

Het geeft een totaalplaatje met prachtige scènes waarbij de emotie ook niet wordt geschuwd. Er zijn naast de humor rake momenten waarin de tranen hoog zitten, die mooi en geloofwaardig worden gespeeld. Je ziet dat de spelers er zin in hebben; de passie spat ervan af. Je merkt dat deze club al weken met zichtbaar plezier repeteert.

Alleen op het eind verliest het stuk wat vaart. Sommige scènes mogen strakker en sneller. Het geheel duurt net iets te lang. Maar het slot is dan weer prachtig met een live gezongen Franse chanson die het geheel mooi samenvat.

Hoewel Seizoenwerk ook met hun andere opzetten (zoals het naspelen van bekende filmscènes die het publiek moet raden) steeds raak schiet, is deze eerste avondvullende voorstelling ook een pareltje. 9 mei volgt nog een herkansing in Varsselder en dan weet ik zeker dat ze die puntjes op de i zetten.

Dus: pak je agenda, noteer 9 mei 2026 en ga kijken. Seizoenwerk weet hoe je van oude puinhopen een mooie avond maakt.

Komt dat zien!