Hoezo: Jongeren willen niet meer spelen?

Wie : Jong Gelre Vorden-Warnsveld
Wat : Echte mannen op zoek in de jungle
Waar : Kulturhus Vorden
Wanneer : 18 november 2023
Regie : Anouk Pardijs & Lisa Abbink

Bestaan ze wel?
Je weet wel dat ze bestaan, want vaak genoeg heb je er over gelezen, de mensen van “Jong Gelre”. Vaak genoeg zag je een aankondiging staan van hun “Revue”, maar nog nooit was het gelukt een kaartje te kopen en een keer die vermaarde “Revue” te gaan zien. Tot vandaag dan. En ik geef toe, het was niet makkelijk, want erg scheutig met informatie is Jong Gelre niet. Tenminste niet aan de buitenwereld. De binnenwereld bleek echter zeer wel op de hoogte van alles, want de zaal van het Kulturhus zat bomvol. Voor de tweede keer al.

Wat is Jong Gelre?
Jong Gelre is een naam van lokale verenigingen van jongeren die in hun woonplaats activiteiten ontwikkelen voor de gemeenschap en voor hun eigen gezelligheid. Ik heb niet zo snel iets van een algemeen verhaal over het ontstaan van Jong Gelre kunnen vinden, maar ik vermoed iets vanuit de kerk, al ben ik daar niet zeker van. Wel weet ik zeker dat die kerk er nu niet veel meer mee van doen heeft, maar dat de verenigingen in veel plaatsen nog springlevend zijn!
Naast alle sociale activiteiten als (oranje-)feesten, alternatieve sportevenementen en vlooienmarkten is “de Revue” een activiteit die op veel plekken floreert. Tijd voor mij om er een te bezoeken. In Vorden dus.

Sterke Organisatie
Jong Gelre Vorden-Warnsveld lijkt een sterke organisatie te zijn. Met de ruim 50 namen die in het programmaboekje van de voorstelling genoemd worden heeft Jong Gelre meer spelers, dansers en ondersteuning dan menige toneelvereniging. Een gesprek naderhand met co-regisseuse Anouk Pardijs maakte me duidelijk dat deze theateractiviteit weliswaar helemaal in handen is van de jongeren, maar dat de tijd die er in gestoken wordt scherp afgebakend wordt. Een schrijfcommissie van 3 schrijvers (Mirjam Arends, Lyanne ten Brummelhuis en Wendy Wentink) begint in januari te schrijven aan een nieuw stuk. In augustus wordt begonnen aan de repetities en dan moet het ook in 10 tot 12 weken staan. Bam! Twee uitvoeringen in november... En door!!!
Ook de repetities lopen nooit uit, na 22 uur mag de regisseur niet meer aan een nieuwe scène beginnen. De lopende scène mag afgemaakt worden en daarna allemaal naar de bar. Want het sociale aspect is de onderstroom in alle activiteiten van Jong Gelre. Anouk Pardijs benadrukt dat het daarbij niet om de drank maar om de verhalen gaat. “We zijn hier allemaal met de auto.”

De Voorstelling
Om met de deur in huis te vallen. “Echte Mannen op zoek in de Jungle” is geen revue. Het is een toneelvoorstelling. Een blijspel gelardeerd met dansen van de jongste leden van de vereniging. En daar is helemaal niks mis mee. Niet met het verhaal, niet met het spel, niet met de dans.
Eerlijk gezegd: ik zie regelmatig beroerder geschreven stukken in de wereld van het amateurtoneel dan het stuk dat de jongeren voor deze gelegenheid hebben geschreven. Een slimme combinatie van televisie-programma’s opgehangen aan hoofdpersoon Peter (Robert van Til), een eerste klas nerd. Sociaal volkomen incapabel het leven aan te gaan, laat staan de wereld in te gaan. En uitgerekend hij wordt overgehaald om mee te doen aan een televisieprogramma waarin hij met drie heel verschillende vrouwen de jungle ingaat om er uiteindelijk met één vrouw uit te komen.
Zijn drie vrouwelijke tegenspelers (Eline Brummelman, Femke Geurts en Marloes Rozendaal) vertegenwoordigen alle drie een ander soort vrouw. Alle drie op hun manier even verleidelijk en begeerlijk, maar al die verleidelijkheid is weggegooide energie voor de onverstoorbaar onbenaderbare nerd, Peter. Die gaat er uiteindelijk met de presentatrice van het programma vandoor. Een twist die we langzaam maar zeker wel aan zagen komen als publiek. Maar voor het zover kwam, waren een flink aantal vermakelijke scènes de revue gepasseerd. Dynamisch, grappig en met overtuiging geacteerd.

Eye-opener
Na de voorstelling bleef ik met mijn gedachten nog wat namijmeren, terwijl op de achtergrond de jongeren van "High Voltage" de afterparty glans gaven. Bij alle verenigingen die ik de afgelopen jaren heb bekeken speelt het probleem van de vergrijzing. Gevraagd naar waarom de jongeren niet aansluiten, wordt steevast gezegd: “De jeugd wil niet meer spelen.” En dan maak ik zo’n avond mee waarop 50 jongeren hun stuk schrijven, hun decor bouwen de regie voeren en met plezier en overtuiging hun product op de planken brengen. Hoezo willen jongeren niet meer spelen?
Deze avond heeft mijn ogen geopend voor een andere werkelijkheid. Jongeren willen best toneel spelen. Alleen binnen de kaders en werkwijzen die zij aangeven en bovenal: met elkaar! Als verenigingen daar eens ruimte voor zouden maken, hoe anders zou de toneelwereld er dan uit kunnen zien.