Advendo verdwaalt een beetje

Toneelvereniging Advendo
Wat: "Pak de koffer maar weer uit, schat" van Jan Tol & Astrid Baijs
Waar: Den Diek Lichtenvoorde
Wanneer: 21 maart 2026 
Regie: Sandra Spexgoor

Ik weet het nog, vorig jaar, de jubileumvoorstelling van Advendo in Lichtenvoorde. Heerlijk hilarisch theater in een prachtig decor. Goed gekozen stuk en veel om te lachen. Dus ik ging ook dit jaar welgemoed naar Lichtenvoorde om te zien wat Advendo me dit jaar te bieden had. 

Wat er wel was
Net als vorig jaar was het decor goed! Uniek zelfs. Want in de 50 jaar dat ik nu het amateurtoneel in de Achterhoek bekijk heb ik nog nooit een echt functionerende draaideur gezien. En vanavond was die er! Geweldig! Want het klopte bij het gegeven dat we ons bevonden in de lobby van een hotel. Dat komt vaker voor, maar om dan een draaideur te bouwen die het doet? Daar gaat mijn theaterhart van open. De hele avond heb ik genoten van die deur. Hij kon me vaak niet genoeg gebruikt worden. 

En dan waren er de acteurs. Die ken ik onderhand goed en zij weten wel wat er moet gebeuren op een toneel. Ik schreef vorig jaar al dat zij personages kunnen maken waar je van gaat houden. En ook dit jaar wat dat enigermate zo. Waar dat niet zo was, lag dat eigenlijk aan het stuk en niet aan de spelers.

En dan was er de nieuwe regisseur, Sandra Spexgoor. Zij volgt dit jaar Tonnie Lammers op en heeft daarmee grote schoenen te vullen. Maar Sandra is een theatervrouw pur-sang en over het algemeen kon ik me heel goed vinden in de keuzes die zij  gemaakt had. Ik zou er alleen voor gekozen hebben om een Surinaams personage, bij gebrek aan getinte spelers, Russisch of Slavisch te maken. Die koken ook heel anders dan wij Nederlanders maar hebben een overeenkomstige huidskleur. 

Wat er niet was
Een verhaal van een zeker minimum niveau. Zelden heb ik een stuk gezien dat zo slecht in elkaar stak als dit stuk. Had ik gehoopt op een zeker Fawlty Towers-achtig hotel en dito beslommeringen -deze spelers zouden dat aankunnen- al gauw werd ik hard met de neus op de feiten gedrukt: dit waren toneelteksten van de meest achterlijke soort.

Flauw verhaal, matige dialogen, geen spanning, geen tempo, geen acties, geen hoofdrol met wie je je wilde verbinden, geen grappen van enig niveau, lage grapdichtheid, vrouw-onvriendelijk, te weinig deuren op het toneel om de verwarring echt zichtbaar te maken, nodeloos ingewikkeld gedoe, voorspelbaar en op een toon alsof wij in de zaal allemaal net de kleuterschool hadden afgemaakt. Tegen zo'n stuk kunnen zelfs de beste acteurs en regisseurs niet op. 

Vragen te over
Natuurlijk zit je na de voorstelling vol met vragen. Vooral over waar het is misgegaan. Hoe is er toch tot dit stuk besloten? Wat waren de verwachtingen? Zijn ze wel eerlijk genoeg geweest tegen elkaar? Nou ja, dat soort vragen dus. 
Juist nu er op allerlei plekken wel nieuwe en leuke stukken worden gespeeld, was ik bij deze club totaal niet voorbereid op een stuk waarmee je publiek en vooral nieuwe spelers van je kunt vervreemden. 
En ik hoor mensen het alweer zeggen: "Oh, maar er werd best wel gelachen, hoor." Dat klopt, naast mij zaten mensen die af en toe heel hard gelachen hebben en ik gun ze dat van harte. Maar dat zegt niet veel over de kwaliteit van een stuk. Mensen komen naar zo'n toneelavond om te lachen en ook al is er niet veel om te lachen, gelachen wordt er.  Maar genoten? Verrast worden? Verwonderd raken? Ja, van die draaideur, maar zelfs die kon voor mij de avond niet redden.