Steengroevetheater - een passion voor Romeo & Julia

Wie : Het Steengroeve Theater

Wat : Romeo & Julia van William Shakespeare

Waar : De Steengroeve Winterswijk

Wanneer : 12 augustus 2023

Regie : Jasper Korving en Els Damen

Choreografie : Tim Aafjes en Lidy Hungerink

Muzikale Leiding : Dennis Weeling

Sinds de EO het lijdensverhaal van Jezus Christus beter aan de man dacht te kunnen brengen met "The Passion" dan met de oorspronkelijke teksten, is het bon-ton om ook andere oude verhalen die over de ingewikkeldheid van het leven gaan, te vertellen in een praatje-liedje-dansje-stijl; bombastisch en het liefst uitgevoerd door Bekende Nederlanders. Zo heeft het moderne publiek in ieder geval het idee dat ze het verhaal snapt zonder lastig gevallen te worden met de grote dilemma’s van het leven. 

De voorstelling Romeo & Julia van het Steengroeve Theater ademt eenzelfde houding ten opzichte van het oude verhaal dat door William Shakespeare beroemd is geworden maar toch al honderd jaar eerder geschreven werd door de Italiaanse dichter en schrijver Masuccio Salernitano Het spektakel in de Winterswijkse Steengroeve brengt ons veel muziek, veel dans, veel beweging en heel veel LED-lampen. Alle registers worden open getrokken om het publiek mee te nemen in een adembenemend kijkspel waarin het ogen en oren tekort komt.

De vertaling van het verhaal naar de moderne tijd doet dan ook opvallend vaak denken aan duizelingwekkend rijke film “Romeo & Julliet” van Baz Luhrman uit 1996 met Leonardo DiCaprio en Claire Danes. En dat is geen toeval. Bij de ingang wordt ons al meteen duidelijk gemaakt dat we ons op Verona Beach bevinden, het denkbeeldige strand in Los Angeles uit de film. En als op het beroemde feest bij Julia thuis, Romeo in een kuras opkomt en Julia engelenvleugels draagt, dan weten we genoeg. Hier wordt nadrukkelijk leentje-buur gespeeld.

Geen probleem, ook muzikaal wordt soms geciteerd uit die andere beroemde bewerking van Romeo en Julia: “West Side Story” en dat is legitiem. Meer legitiem in ieder geval dat het ratjetoe aan pop-deuntjes dat de hele avond de revue passeert. Daar lijdt de voorstelling aan eenzelfde gemakzucht als die de makers van "The Passion" zich elk jaar veroorloven.

Een detail uit de tekst van het oorspronkelijke verhaal lijkt (een beetje) op de inhoud van een liedje dat we kennen. "Dan gaan we dat liedje toch fijn zingen!" Bijvoorbeeld: Julia zegt iets over een roos en de monnik gaat dan “La vie en rose” zingen. Want die monnik wordt gespeeld door een zangeres die dat lied toch-al-ooit-eens-zo-mooi-gezongen-heeft. Dat lijkt passend, maar zulke keuzes zijn uiteindelijk dodelijk voor het verhaal. Een verhaal dat de mensen die Romeo en Julia wèl kennen, dan ook geen moment echt kan boeien.

Maar ja... wie van de 3000 mensen op de tribune kent het verhaal van Romeo en Julia nou? En als je niet behept bent met die kennis en met de gelaagdheid die een goed theaterstuk nu immers altijd moet hebben, dan heb je de avond van je leven! Want dan is er nogal wat te genieten.

Om maar eens te beginnen met het orkest en het koor dat onder leiding van Dennis Weeling een prachtig en evenwichtig geluidsdecor tot stand brengt. Juist die stukken die speciaal gecomponeerd zijn voor de dramatische momenten in het stuk, zijn een lust voor het oor. Dat is wel eens anders geweest in de Steengroeve. Waarom het Steengroeve Theater er -met het enorme budget dat er voor deze productie moet zijn- niet voor gekozen heeft om in plaats van die pop-deuntjes te gebruiken, die componist te vragen om oorspronkelijke muziek op oorspronkelijke teksten te schrijven is mij een raadsel. Hoe dan ook een gemiste kans.

Een andere pijler waarop het succes van deze en andere producties van het Steengroevetheater rust, zijn de dansen en dansers van danstalentschool “Evolutio” van Tim Aafjes en Lidy Hungerink. Altijd origineel, altijd, passend, en altijd to the point! Het maakt niet uit naar wie van die dansers je kijkt: ze zijn altijd duidelijk aanwezig en stralen, omdat ze weten wat ze staan te doen. Ze vormen een groep, maar ze gaan volledig op in het totaalbeeld. Aafjes en Hungerink weten de dans een integraal onderdeel te maken van alle gebeurtenissen op het podium. En dat is best wel razend knap.

Op eenzelfde manier weten regisseurs Jasper Korving en de later bijgesprongen Els Damen hun spelers geweldig te inspireren en te ensceneren. Het is hen gelukt het enorme toneel te vullen met steeds weer wisselende beelden. Een enkele keer is het even zoeken waar een stem vandaan komt, maar eenmaal bekend met de locaties voel je steeds beter aan waar het te doen is. Het heeft ook wel wat, dat zoeken. Het maakt je op de een of ander manier gretig. Je wilt niets missen en je weet bij Korving: even niet opletten en je hebt iets gemist. Hij is een tovenaar als het gaat om het toneelbeeld. Je zou wensen dat er ooit een puissant rijke Achterhoekse ondernemer een Achterhoekse Efteling zou willen maken. En dat zij (of hij) dan Jasper Korving de vrije hand geeft om dat vorm te geven. Het zou absoluut renderen.

Maar dat alles bij de gratie van het bestaan van LED-licht. De technische mogelijkheid om lampen alle kleuren te laten geven die je zou kunnen bedenken heeft een revolutie teweeg gebracht in het theater. Dat die lampen ook nog kunnen bewegen en nauwelijks stroom gebruiken geeft een lichtontwerper haast oneindige mogelijkheden. Van die mogelijkheden wordt in het Steengroevetheater ruimschoots gebruik gemaakt. Naarmate “Romeo & Julia” vordert, raak je steeds meer betoverd door al die wisselende sferen die Korving en zijn team weten op te roepen. En vooral wanneer de wanden van de groeve worden aangelicht, voel je de volle magie van die locatie. Dan verwarm je je met de gedachte dat we dat-dan-toch-maar-mooi-hebben in de Achterhoek. Wat een voorrecht! Wat een kansen!