Tiny-T Industry blaast het publiek van zijn sokken

Wie: Tiny-T Industry
Wat: "De Laatste Ronde 2" van Tineke Beekman
Waar: Loc 17 in Doesburg
Wanneer: 12 april 2026
Regie: Tineke Beekman

Ik had vorig jaar kennis gemaakt met het werk van Tineke Beekman toen ik op aanraden van een theaterliefhebber "De laatste Ronde" bekeek. Ik had erover willen en moeten schrijven maar was daarvoor te druk. Dit jaar kreeg ik een nieuwe kans toen dezelfde theatermaakster met haar groep een vervolg bracht op de zeer succesvolle eerste productie. En na het zien van deze voorstelling ben ik meteen naar huis gereden om verslag te doen. Het zou me toch niet nog een keer gebeuren dat ik niet deed wat ik moest doen. Luid en aangedaan vertellen over wat me daar overkwam. 

Amateurs hè! En jong! En fantastisch!
Laat ik daar maar mee beginnen. Want vorig jaar wilde ik het al niet geloven en dit jaar vond ik het nog steeds niet te bevatten.
De groep spelers is niet een stel ervaren acteurs/zangers die na zware audities door mocht en na een gedegen training deze voorstelling afgaf. De spelers kennen elkaar gewoon van de Scouting in Doesburg en gingen meedoen met een plan van Tineke. Niet meer. 
Vorig jaar speelden ze een spel waarin ze overleden popsterren waren die in een bar "tussen Hemel en Aarde" vertoefden. Niet als grap, gewoon, vanuit het theatrale vermoeden dat daar "iets" inzat. En dat "iets" waren om te beginnen de nummers die ze live en op een meer dan aanvaardbaar niveau zongen en daarna elementen uit de levensverhalen van de sterren die liefdevol en geloofwaardig gespeeld werden.
Dat werd gespeeld in de spiegeltent die Loc 17 in Doesburg rijk is en daar kan niet meer dan een man of 50 publiek in. Dat moet je even op je laten inwerken. Want dat betekent dat de spelers -amateurs dus- bijna oog in oog met de mensen om hen heen staan. Met hun  intense monologen. Met hun felle of gevoelige nummers. Dat vergt zoveel moed en vertrouwen in jezelf. En dat was pas vorig jaar. 

The Sequel: Uitmelken of verdiepen?
Toen ik vernam dat er een "De laatste ronde" deel 2 kwam moest ik eerst glimlachen ("Dat zouden ze in mijn stamkroeg moeten doen") en was daarna bezorgd. Want we kennen dat wel uit de fimwereld: Succesfilms krijgen steevast een opvolger, want publieke opkomst gegarandeerd,  en die valt dan tegen. Maakte deze beginnend theatermaakster niet een grote fout?
Maar het voelde meteen als thuiskomen. De tent was gezellig als de vorige keer. Ze hing bomvol moderne lichttechniek die bediend werd door 1e- en 2e-jaars studenten van de opleiding Sound & Vision uit Arnhem en de bar was open. Ik moet wel zeggen dat een bevoorrechte plek vooraan voor mij werd vrijgehouden door een vriendin en dat maakte het kijkgenot wel extra groot. Maar niemand heb ik horen klagen over slecht zicht of geluid. 

Slim geschreven, licht en diepgravend

Tineke Beekman moet over een bijzonder schrijftalent beschikken. Want het verhaal dat zich ontrolde voor onze ogen, trok ons met een brede glimlach naar de diepste levensvragen. Dat deed ze als volgt. Opnieuw zaten we in een kroeg in het hiernamaals. En waar dat vorig jaar nog een tijdlang geheim werd gehouden kregen we dat nu meteen te horen. Gelukkig, we gaan verder waar we vorig jaar gebleven waren. Maar met andere overleden posterren die over het algemeen heel erg goed herkenbaar waren. Prince opende het bal. Marilyn Monroe werd ook meteen herkend. En Judy Garland, George Michael, Mariska Veres, Dolores O'Riordan van de Cranberries en een zangers die ik niet kende (waardoor ik het ontbreken van een programmaboekje nu ook zo betreur. Zo weet ik ook de namen van die geweldige spelers niet en dat is jammer)

Door de voorstelling heen is steeds een van de sterren aan de beurt. Te beginnen met het aansteken van een eigen grafkaars. Daarna volgde het verhaal van hun worstelingen tijdens hun leven en een steevast goed gezongen kernlied uit hun repertoire. Dat daarbij het "Happy Birthday dear president" van Marilyn Monroe niet overgeslagen werd, was wat mij betreft de lakmoesproef van het onderzoek dat Beekman verricht moet hebben voor het maken van deze voorstelling.

De som van al deze worstelingen en levensvragen waarmee we geconfronteerd werden en het feit dat deze gesteld werden door sprankelend jonge spelers werkte als een breekijzer op het hart. Heel het spectrum van het leven trok aan ons voorbij zonder dat we in een diepe put van ellende terecht kwamen. Licht, grappig, goed geënsceneerd, en tegelijk waarachtig en onontkoombaar. 

Licht aan de horizon

Misschien lag het ook aan de troosteloos slechte amateurvoorstelling die ik de avond ervoor van een gekende amateurvereniging had moeten aanschouwen waardoor ik even het vertrouwen in de toekomst van de wereld en het amateurtheater in het bijzonder was kwijtgeraakt dat ik snakte naar een topvoorstelling als deze. Gemaakt door jonge mensen die wel degelijk de lust hebben om theater te maken. Maar dan begeleid door iemand die verstand van zaken heeft. Jonge mensen die hun eigen creatief kompas durven volgen en zich geen zorgen maken over hoeveel publiek komt kijken. 50 is genoeg. En als je dan daardoor 8 keer mag spelen is dat winst en betaalt zich de investering in tijd en energie uit. 

En het beste nieuws kwam op het eind toen Beekman meldde dat ze volgend seizoen in Doesburg een (jeugd-)theaterschooltje gaat beginnen. Juist in Doesburg, waar 25 jaar geleden een roemrijke theaterschool ophield te bestaan. De vriendin en ik knepen elkaar even in de armen. Licht schijnt aan de theatrale horizon. En ze schijnt fel.