Semper Avanti verdient een standbeeld

Wie: Toneelgroep Semper Avanti uit Zieuwent
Wat: Als je een Boy Band van Robbert Jan Proos
Waar: Sourcy Centre Zieuwent
Wanneer: 25 januari 2026
Regie: Annemiek Wellink en Esther Oosterholt
Nog te zien: 30 en 31 januari 2026

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik juichend verslag deed van de voorstelling "De Vergadering"van toneelgroep Semper Avanti uit Zieuwent. Vandaag keerde ik terug naar het Sourcy Centre in Zieuwent in de hoop dat ik weer van mijn stoel zou vallen. En ik viel. 

De schrijver
Ik viel voor het superleuke stuk dat de leescommissie (5 man sterk) uit die oceaan van amateurtoneelstukken had weten te vissen. 50 stukken had de groep gelezen alvorens dit stuk naar boven werd gehaald. En laat dat stuk nu van dezelfde  schrijver komen als het stuk van drie jaar geleden. Robbert Jan Proos. Dan wordt het belangrijk om ons vergootglas op deze man te richten. Oh, dat gaat snel. Hij heeft een website. Voor de mensen zonder internet: Robbert Jan komt uit Zeeland, hetgeen misschien verklaart dat we hem hier nog niet zo vaak gespeeld zien worden. Hij is cabaretier, regisseur, dagvoorzitter en schrijver. Hij heeft 60 stukken op zijn naam staan en als ze allemaal zo goed zijn als de stukken die ik bij Semper Avanti zag, gaan we nog 58 mooie jaren tegemoet in Zieuwent. 

Het Stuk
En wat was er dan zo goed aan dit stuk? Modern thema, humoristisch uitgewerkt, geen debiele rollen maar gewone, herkenbare types, heel trouw aan het genre, geen sexisme, geen dronkenschap (wel een lichte verwijzing ernaar, maar niet in beeld) en toch heel erg leuk om naar te kijken. Zie je wel, amateurgezelschappen HET KAN WEL!!! Als je maar  wilt zoeken. Goed, je moet er blijkbaar 50 stukken voor lezen, maar dan heb je ook wat. 

De Groep
Ik viel voor de groep. Was ik drie jaar geleden verrast door de optocht aan vrouwen van bijna alle leeftijden, dit jaar trokken vier mannen, echte kerels,  de aandacht. Vier mannen!! Naast elkaar op het podium, helemaal geloofwaardig als een Boy band van 15 jaar geleden. Hoe kom je er aan? Nou, door dit soort stukken te spelen. En door de jonge leden mee te laten praten over alle aspecten van het stuk. En door een jonge regisseuze naast een ervaren regisseuze te zetten. Ik weet nog goed hoe drie jaar geleden aan de bar twee jongens tegen elkaar zeiden "Ja, als ze dit soort stukken spelen, dan kom ik altijd kijken!"  En meespelen blijkbaar. Wat een voorbeeld ben je dan voor het hele amateurwereldje, dat klaagt over vergrijzing en de jeugd die niet meer wil. Ongelijk bewezen. Het kost moeite en je moet van allerlei vooringenomenheid en tradities af, maar Semper Avanti bewijst dat het kan. Ik moest meteen ook denken aan de Varsseveldse muziekvereniging Jubal die er gewoon beleid van heeft gemaakt om jeugd aan te trekken en hen ruimte en verantwoordelijkheid te geven. Ook een groot succes. Dit soort groepen zijn lichtende voorbeelden van hoe ook nu het verenigingsleven een belangrijke rol kan vervullen in de gemeenschap.

De regisseuzes
Ik viel voor de regisseuzes. De jongste deed het openingswoord en ik dacht nog. "De Voorzitter", maar dat bleek anders dan gedacht. Na de voorstelling bleek ze een van de twee regisseuzes te zijn. Fris, gedreven, onopgeleid, maar nuchter nadenkend over wat leuk spel is en hand in hand met een vrouw die al 40 jaar toneel gespeeld heeft en het klappen van de zweep aardig kent. Samen (de een vooral voor het spel en de ander vooral voor de vormgeving) en in samenspraak met de hele groep werd de tekst gefine-tuned en waar nodig verrijkt met een couleur-locale zoals de Nathals, Hyves en een echt opgenomen TV-programma. En niet te vergeten het slotnummer dat weliswaar geplay-backt werd, maar dat geluidsbestand was toch echt ingezongen door de vier acteurs op het podium. BAM! Dat is niet alleen lef, maar ook ambitie! En niet stoppen tot het goed is. 

De Spelers
Ik viel niet alleen voor het feit dat er vier mannen op het toneel stonden, ik viel ook voor het niveau waarop geacteerd werd. Door alle spelers! En of het nou de steeds zwangerder wordende vriendin van een van de bandleden was, of het verslaafde bandlid, of een moeder van weer een ander bandlid, noem maar op, ze zaten er allemaal goed in. Als dan bij het applaus dan ook het pasgeboren kindje op de arm van de kers-verse moeder ligt, terwijl het spel eigenlijk al uit is, dan voel je als publiek met hoeveel plezier en aandacht voor details de mensen van Semper Avanti gewerkt hebben. 

Semper Avant verdient een standbeeld voor hun stukken, hun spelers en hun werkwijze. Als je in de buurt van Zieuwent woont dan hoef je toch niet lang na te denken, maar dan meld je je morgen aan als nieuw spelend lid van deze fijne vereniging. Of stichting. Of wat het ook is.