Vrolijk speelt Maria Goos - En dat wil wat zeggen

Wie: Toneelvereniging Vrolijk uit Kilder
Wat: "Nu even niet, nu even wel" van Maria Goos
Waar: Kelrehuus Kilder
Wanneer: 22 maart 2026
Regie: Jop Geven

Kilder is nogal een dorpje hè? Daar gebeurt zo veel. Dat zit gewoon niet stil en er schijnen dan ook heel veel verenigingen te zijn. Toneelvereniging Vrolijk is er daar een van en van wat avontuur is de vereniging niet vies. In hun Kelrehuus heb ik de afgelopen jaren al veel bijzondere toneelstukken tegen mogen komen. En dit jaar was het niet anders. Met "Nu even niet, Nu even wel" pakte de groep twee van de bekendere werken van de geliefde Maria Goos op. Twee ja, want "Nu even niet" is heel goed los te spelen en te bekijken van "Nu even wel", ook al houden de beide stukken wel verband met elkaar.

"Nu even niet"

Vier mannen zitten aan een tafel in wat een sjiek café blijkt te zijn. In een aantal scenes, allemaal aan dezelfde tafel in datzelfde café kijken ze terug op hun jarenlange vriendschap. Hoop gebral in het begin, gelach en sterke verhalen. Daarna ontrafelt Goos hun vriendschap. Je krijgt niet direct een warm gevoel bij die kerels. "Kerels" denk je dan, maar langzaam beginnen we meer te zien over wat die kerels zijn en bezielt. En daarna weet je wat vrouwen meemaken in huwelijken. Je moet wel 40 jaar meegaan om die kerels een beetje te begrijpen. Of je ze daarna nog liefhebt is nog maar de vraag. De blik van een vrouw op mannen. 

De mannen van "Vrolijk" zetten de mannen van Goos mooi neer. Ik viel al van mijn stoel toen ik ontwaarde dat Theo Hollander meespeelde in de rol van Arie. Die man heeft "Vrolijk" zo'n beetje opgericht en voortgetrokken door de tijden. En hij speelt nog lekker energiek hoor! (al was zijn pruik afzichtelijk)
Samen met Paul Bisselink, Kees Oosterhoff en Jop Geven vormden ze een geloofwaardig vriendenkwartet. Goed, ze gooiden de teksten af en toe nogal door elkaar, maar een niet zo ingevoerde toeschouwer kon dat ook zomaar aan de losse sfeer aan tafel toeschrijven. Dat wil niet zeggen dat er slordig gespeeld werd. Integendeel. Elk personage was met zorg vormgegeven en de spelers hielden die onderscheidende eigenheden gedurende het spel goed vast. Fijn om naar te kijken.

Draaischijf
Memorabel en tekenend voor het niveau waarop in Kilder het theater serieus genomen wordt is de uiterst langzaam draaiende schijf waarop zich alles afspeelde. Je had het eerst niet door dat het toneel draaide, zo langzaam ging het. Maar zo keek het publiek steeds een ander personage in het gezicht. Alsof wij een rijdende camera waren die om het groepje mannen heen bewoog. We werden daarmee een soort voyeurs. Heel prachtig gedaan!

"Nu even wel"
Na de pauze was het de beurt aan de dames van de voorgaande heren. Een ervan was nu weduwe, een jaar al. En ze hadden aan dezelfde tafel in hetzelfde restaurant/kroegje afgesproken. "Om alles op te lossen". "Alles" bleek de vrouw te zijn die na de dood van Michiel opgedoken was als zijn minnares waar hij het al een tijdje mee hield. Nou, ze zouden haar wel eens laten merken wat ze daarvan vonden. Het publiek werd meesterlijk ingewreven dat dat wel een a-sociaal monster moest zijn. En alhoewel de drie dames allen een ander voornemen hadden, werden we duidelijk voorbereid op een slachtpartij.
En toen kwam Marcia op. Gespeeld door de ingevlogen speelster, Caroline Geven. In alles was ze niet wat wij verwacht hadden. Ze was oprecht, vriendelijk en begripvol naar de vrouw van Michiel. Ze schaamde zich niet voor haar relatie met hem maar wist er een laag overheen te leggen waardoor de liefde van Michiel voor zijn echtgenote een nieuwe dimensie kreeg. Of het waar was wat ze zei, deed er niet toe, dat ze het zei was als zalf op de wonde. Zo werd "alles", hoe moeilijk verteerbaar ook, aanvaardbaar. En dat is ook wel eens fijn.

Uitvoering
Ook deze uitvoering was prettig om naar te kijken. Ik was al opgetogen over het feit dat deze stukken zouden worden gespeeld en we werden waarachtig niet teleurgesteld. Ik kende de nauwkeurigheid van het echtpaar Geven al van de stukken die zij samen maken met "Vers Toneel", de jongerentheatergroep in 's Heerenberg. Daarmee produceren zij elk jaar een eigen voorstelling met teksten van Caroline en in de regie van Jop. Diezelfde kwaliteit was duidelijk terug te vinden in de voorstellingen van deze avond. En de mededeling dan Caroline nu ook echt lid gaat worden van Vrolijk is meer dan goed nieuws. Het is niet minder dan een aankondiging over een nieuwe toekomst voor Vrolijk waarin die groep een magneet kan worden voor jonge spelers die zoeken naar kwalitatief goeie en verrassende voorstellingen. Theo Hollander kan langzaam aan, als hij de lust tot acteren zou verliezen, met een gerust gevoel zijn "kindje" loslaten.