Heel Te Vreden in Hengelo
Wie: Hengelose Toneel Vereniging
Wat: "Met de kont in de botter" ("Kohle, Moos und Mäuse") van Bernd Gombold vertaald door Ben ten Velde
Waar: Ons Huis in Hengelo
Wanneer: 28 maart 2026
Regie: Mario Bulten
De Hengelose Toneel Vereniging is ook zo'n pareltje in het amateurtoneelwereldje. En Hengelo weet dat ook. Want de zaal is gewoon drie keer strak uitverkocht. Daar kun je je schouders over ophalen, maar dat zijn wel 450 kaarten die verkocht worden! Daar moet dan ook wel een boel voor gebeuren.
De gordijnen gaan open (supertraag)
Meteen zie je wat voor avond het wordt. Een kleurrijk decor straalt je tegemoet. We zijn buiten, op het terein tussen de huizen van Sjoerd en Truus aan de ene kant en Hendrik en Mien aan de andere kant. Aan de namen kun je dan wel horen dat het een ouderwets boerenblijspel wordt. Duits! Dat hoor je niet, maar dat merk je meteen als het spel begonnen is. Wat speurwerk later weten we dat de schrijver een Duitse Burgemeester is die blijkbaar tijd over heeft. Want hij schrijft zich de blaren op de vingers, zoveel stukken zijn het ondertussen. En ik moet erkennen: het zijn niet de beroerdste stukken. Ook dit stuk kon me wel bekoren. Waarom?
De Opbouw en de Interne Logica kloppen
Hoe mal een verhaal ook is, als de opbouw klopt en de schrijver blijft trouw aan de door hem geschilderde werkelijkheid dan kan ik daar waardering voor hebben. In dit geval waren beide kloppend. In het eerste bedrijf maakten we kennis met de belangrijkse personages en hun problemen. Ik het tweede bedrijf komen de problemen tot een hoogtpunt en in het derde bedrijf wordt alles opgelost. Simpel maar waar.
Cliché
Natuurlijk! Het is een cliché opbouw, maar het fijne aan cliché's is dat ze altijd werken! Je kunt er alles van vinden maar ik geloofde meteen dat de kinderen van beide families niet de slimsten waren. Hannes en Roos werden wat dat betreft ook zeer geloofwaardig gespeeld door André Groot Wassink en Danique Bangma. En oma, gespeeld door Henny Reulink-Radstake was het hele stuk door ook goed de weg kwijt en heel bijgelovig. Als de schrijver zegt, dat dat zo is en de spelers maken dat geloofwaardig, dan kun je verder. Want die dommigheid en bijgelovigheid blijken heel belangrijk voor het verloop van het verhaal. Een stom verhaal, dat weet je. Maar omdat schrijver en spelers het geloofwaardig weten te houden, accepteer ik alles wat er gebeurt en kan ik hartelijk lachen om al die verwarring en misverständtnissen.
En ook om het spel.
Bijvoorbeeld. Je weet dat ik dronkenschap op het toneel haat. Het is te makkelijk en vaak wordt het overdreven om de lanch bij het publiek los te maken. Maar de dronkenschap die ik Henk Wenting zag spelen in de rol van Inspecteur van de Staatsloterij, was dusdanig goed opgebouwd en gespeeld dat zelfs ik er hard om kon lachen. Zoals we allemaal wel eens kunnen lachen om een vriend die iets te diep in het glaasje heeft gekeken. En de dronkenschap was in dit geval nodig om het verhaal verder te helpen. En dan mag het.
Onderbroekenlol
Je snapt het wel: het stuk gaat nergens over. Het onderwerp is niet van belang. Maar het gegoochel met misverstanden, doofheid waardoor je elkaar verkeerd begrijpt, bijgeloof, dromen, toeval, vreemde personages, verkleedpartijen, opkomen in lang ondergoed, nat worden, vuil worden, routes die mensen gaan waardoor mensen die misverstanden ook niet kunnen uitleggen, zorgen allemaal voor een heel vermakelijke avond. En mensen denken wel eens van niet, maar dat kan ik heel erg waarderen. Het gaat erom hoe serieus de groep in kwestie haar werk neemt.
"Plezier voorop in deze club"
Zegt de folder van HTV. Bijna als waarschuwing dat je maar niet denkt dat hier al te serieus gewerkt wordt. Maar dat is een leugentje om bestwil. Want aan (bijna) alles kun je zien dat er serieus gewerkt is aan deze voorstelling. Maar met heel veel plezier. Alsof mensen die een serieus stuk maken, geen plezier hebben en niet lachen tijdens het werken aan zo'n stuk. Dat is natuurlijk kletskoek. Ik durf te beweren, zeker na het zien van dit stuk van HTV, dat het even hard werken is. En dat er even veel plezier wordt gemaakt.
Regie
Regisseur Mario Bulten kent zijn pappenheimers onderhand. Hij straalt altijd plezier en betrokkenheid uit als het gaat over amateurtoneel. Je kunt hem ook vaak zien bij voorstellingen van andere clubs. Hij leert als hij kijkt. En hij weet ook wel dat zijn spelers verschillende vaardigheden op verschillend niveau hebben. Hij is geen stukken lezer, maar een stukken maker! Als hij hoort hoe mensen omgaan met de teksten weet hij waar hij ze neer moet zetten. Als er in het boekje staat dat er in het decor een schuur moet zijn, heeft hij al door dat een put mooier is. Dan wordt het een put. Niet braaf achter de schrijver aansloffen, maar je eigen lijn uitstippelen. Een selfmade regisseur, maar ondertussen wel een hele goeie. Heel prettig om naar zijn stukken te kijken. Want hij maakt dat het allemaal in evenwicht raakt.
Het is een klein groepje, dat HTV, maar er komen nog steeds mensen bij. En ik snap dat. Volle zalen, veel lol, hard werken en een warme begeleiding, daar wil je wel bij spelen.