Da was mooi in Groessen

Het toneelstuk draait om Joris Hazenberg, de eigenaar van een kuuroord, die voortdurend onder druk staat om alles draaiende te houden. Zijn personeel helpt niet altijd mee, en wanneer een tv-programma een promotiefilmpje komt maken en veeleisende gasten arriveren, loopt de stress hoog op. Joris roept zijn tweelingbroer Floris in om hem te helpen, maar de situatie escaleert verder wanneer blijkt dat een van de gasten een bedrieger is. Dit leidt tot een reeks misverstanden, verkleedpartijen en onverwachte wendingen.

Wat in eerste instantie opviel was het plezier en de trots die van het stuk en het spel afdropen. En het decor! Dat zag er rijk en goed overdacht uit. In de praktijk viel het achter de schermen niet mee want de op- en afgang was een meter breed en daar moesten mensen elkaar nogal eens passeren. Groessen heeft nou eenmaal geen groter dorpshuis. Maar die problemen werden door de spelers prima opgevangen. En was een speler eenmaal op het toneel, dan straalde en spetterde het dat het een aard had. Zonder uitzondering. Je kon je de repetities van deze groep zo voor de geest halen! Wat een lol moeten zij gehad hebben.

En dat mag ook wel eens verteld worden. De opbrengst van het lidmaatschap van zo'n vereniging is niet alleen de voorstelling, het is toch ook de lol en de verbondenheid die je daar ervaart bij de wekelijkse repetities. Zulke lol en verbondenheid was bij Da's Mooi heel goed voelbaar en merkbaar. Zonder hapering ontrolde het verhaal zich aan het publiek en werden we meegenomen in het geklungel en geruzie van de personages. Niet al het publiek doorziet meteen dat een deurnummer 6 -waarvan een spijkertje loszit- grote gevolgen kan hebben. Daarvoor was deze mededeling aan de receptie van het kuuroord te terloops. Maar een loshangende 6 wordt natuurlijk een 9 en daar begint de verwarrring. En het stuk zit vol met dat soort verwikkelingen. De worstelingen van het leven platgeslagen in een vrolijk spel waardoor we uiteindelijk ook kunnen lachen om ons eigen gedoe. Want elk toneelstuk gaat natuurlijk over onszelf. Daar is het blijspeltoneel voor gemaakt: even lekker lachen om onszelf. Da's Mooi slaagt daar heel goed in.

Was dan alles perfect? Och nee, natuurlijk niet. Er zou in de dialogen best iets meer actie mogen zitten. Omdat die er zeker in het begin nogal veel inzitten, zou daar best wat beweging en subverhaaltjes aan toegevoegd mogen worden Ik noem dat soort gesprekken in een stuk "Uitlegdialogen". Gesprekken tussen personages die de schrijver nodig heeft om de situatie en de geschiedenis van mens en ruimte uit te leggen. Daarin gebeurt helemaal niets en ze zijn ook vaak te saai om naar te kijken. Ze zijn ook moeilijk te regisseren. Daar zou een regisseur best iets aan toe mogen voegen. Want waar de auteur zijn probleem oplost, creëert hij ze voor de regie. Regisseurs zouden zich daarin meer vrijheid mogen toe-eigenen. Pas vanaf de pauze, wanneer iedereen echt actief wordt op het podium krijgen we zicht op de kwaliteiten van de spelers. Helaas kregen we geen programma en heeft de groep ook geen website waarop informatie is te vinden, dus ik weet niet naar wie ik heb zitten kijken. Maar geloof me, het was absoluut de moeite waard.

Geen seconde heb ik spijt gehad van mijn bezoek aan Groessen en dat volle en sfeervolle dorpshuis.

Want dorp, dorpshuis en toneelgroep waren een openbaring.