WDZ: Rokjesdag in Halle-Nijman

Wie : WDZ
Wat : “Het is weer bingo op de camping” van Evelien Evers
Waar : Het Heidehuus in Halle-Heide
Wanneer : 7 september 2023
Regie : Anita Venink

Misschien was het helemaal niet de bedoeling dat ik zou komen kijken naar de voorstelling van WDZ. Ik kwam er een beetje bij toeval achter dat er een voorstelling werd gespeeld omdat ik als Theaterdokter graag weet wie er in de Achterhoek theater maken. Zo kwam ik er achter dat WDZ de toneelvereniging van Halle-Nijman is. WDZ staat voor “Wij Doen het Zelf”. Uit zo’n naam spreekt levenskracht.

Dit weekend was het jaarlijkse Ni’jmansfeest en aan het begin daarvan speelt WDZ traditiegetrouw een blijspel. Om in de sfeer te komen. Ik moet bekennen dat ik de sfeer van Halle-Nijman en Halle-Heide tot vanavond niet goed kende en me voorbereid had op een zaal vol senioren. Ik had de auto op aanwijzing van een jolige parkeerwacht geparkeerd en moest nog even wat opschrijven toen mijn oog getrokken werd door een groepje opwaaiende zomerjurkjes dat vrolijk babbelend richting zaal fladderde. Daarachter liep een gezinnetje met kinderen en daar weer achter een versverliefd puberstel. Het was me ineens duidelijk: dit was een avond waar heel Halle-Nijman acte de présence zou geven. Het was niet de opvoering van een blijspel, het was de opening van het feest van het jaar.

Ik voelde me daardoor ook een beetje een voyeur, een ongenode gast, die door niemand echt werd verwacht. Want “niet van hier”. Terwijl ik me dat zo, lopend naar de ingang, liep te bedenken werd ik bij mijn arm gepakt en hoorde ik een vrolijke stem naast mij: “Hé Theo wat leuk! Kom je kijken? Heb je een kaartje? Je kunt er altijd nog bij hoor!” Herkend en zeer welkom werd ik naar binnen geleid. Het Ni’jmansfeest kon ook voor mij beginnen.

Evelien Evers is een blijspelauteur uit Hengelo (Gld) die flink aan de weg timmert. Zij volgt toneelverenigingen op Facebook en laat graag weten dat zij stukken schrijft die wellicht zo’n vereniging goed zouden kunnen passen. Dat doet ze heel bescheiden, maar wel weer zo dat het opvalt. Haar stukken worden steeds meer gespeeld. Ze bevallen me wel, de stukken die ik van haar gezien heb. Het zijn natuurlijk blijspelen met verwikkelingen die je daarbij kunt verwachten. Altijd wat overdreven en altijd wat ongeloofwaardig, maar dat hoort bij het genre. Toch lukt het Evers vaak om er een diepere laag in aan te brengen en een zekere actualiteit. Dat is heel prettig. Het schijnt mij toe dat haar stukken de verenigingen ook inspireren tot een hoger niveau. Ik zag een vereniging ooit een van haar stukken spelen in een decor van uitsluitend strobalen.
WDZ had voor deze avond ook een bijzonder decor gerealiseerd. Aan weerszijden van het podium stonden real-life caravans dienst te doen als coulissen en duidelijk te maken dat we op de camping waren. Boompjes en bankjes completeerden dat beeld en onze oren werden gestreeld door de bij zo’n camping passende vogelgeluiden.

Er kwamen in de loop van de avond 8 personages voorbij op deze camping. Het echtpaar Bergervoet waarvan man Jos een gloeiende hekel heeft aan kamperen (“kramperen”), Hetty en Gemma, een lesbisch stel dat de zorg voor een cavia op zich heeft genomen, Janneke en Wilfried, vrienden van het eerste echtpaar en tenslotte Cor en Dienke, vrienden van Hetty en Gemma. Het was niet eens het verhaal dat de avond zo leuk maakte, maar juist wel de invulling van deze personages. Het was een genot om te zien hoe elke speler helder, onderscheidend en consequent vorm gaf aan zijn of haar rol. De meest stille personages Dienke en Wilfried deden geen moment onder voor de meest aanwezige rolfiguren Jos en Cor en dat lag helemaal aan de speelvaardigheden van de acteurs. Ik sloot me dan ook graag aan bij het enthousiaste applaus dat na talloze klim-, klauter en zoekpartijen en de nodige verwarring uiteindelijk opklonk uit de zaal.

En daarna was het tijd voor napraten op het oude schoolplein voor het Heidehuus, dat nog getuigde van de vorige functie van het gebouw. De tap ging stromen, de barbecue geurde naar zomer en het Ni’jmansfeest werd voor geopend verklaard. Wat heerlijk dat het theater in Halle-Nijman nog zo’n breedgedragen functie heeft.

En nog mooier. Ik ving op uit gesprekken in de wandelgangen dat Halle-Heide ook (weer) een toneelgroep gaat opstarten. De avond kon al niet meer stuk, maar dit nieuws was toch wel de kers op de taart.